เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ลู่จิ้งหมิงก็กลับขึ้นรถ ควักโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดแอปซื้อของที่ใช้เป็นประจำ
นิ้วของเขาชะงักอยู่เหนือช่องค้นหาครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์คำว่า “อุปกรณ์หลอมทอง” ลงไป
หน้าจอรีเฟรชในพริบตา สินค้าหลากหลายชนิดก็ปรากฏขึ้นเต็มไปหมด
ทั้งปืนหลอมทองขนาดเล็ก เบ้าหลอมกราไฟต์และแม่พิมพ์หลายขนาด ถุงมือกับแว่นตาป้องกัน...
ราคาถูกกว่าที่เขาคิดไว้มาก อุปกรณ์พื้นฐานชุดหนึ่งราคาแค่หลักสิบถึงหลักร้อยหยวนเท่านั้น
ในเมื่อทองกีบม้าทั้งก้อนสะดุดตาเกินไป ก็ทำให้มัน “หายไป” แล้วเปลี่ยนเป็นรูปแบบที่ธรรมดาที่สุด ไม่สะดุดตาที่สุด และขายออกได้ง่ายที่สุด นั่นคือแท่งทองเปล่า
“แยกขายทีละนิด รวยเงียบ ๆ” แววตาของลู่จิ้งหมิงเป็นประกาย
เขาเลือกร้านที่ส่งของจากมณฑลเดียวกันและมีรีวิวดี สั่งปืนหลอมสองกระบอกที่มีกำลังต่างกัน แล้วซื้อแม่พิมพ์ขนาด 50 กรัมกับ 100 กรัมมาอย่างละหลายอัน
ฝ่ายบริการลูกค้ารับปากว่าจะส่งของให้ทันที พรุ่งนี้ก็น่าจะถึง
แผนวันนี้ถูกทำให้รวนไปหมด แต่จะปล่อยเวลาให้เสียเปล่าไม่ได้
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจขับรถไปตลาดค้าส่งสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดทางตะวันตกของเมือง
เจียงเยว่เริ่มรับซื้อสมุนไพรที่หุบเขาตระกูลฉือแล้ว พอกลับไปครั้งหน้า เขาต้องขายสมุนไพรสักชุดหนึ่งให้ได้ จะทำตัวมืดแปดด้านเหมือนตอนขายทองวันนี้ วิ่งวุ่นไปทั่วโดยไม่รู้อะไรเลยไม่ได้อีก
พอเข้าตลาด ลู่จิ้งหมิงก็มุ่งตรงไปยังร้านที่ตกแต่งหรูหราที่สุด
ประตูกระจกเลื่อนเปิดออกโดยอัตโนมัติ พร้อมพากลิ่นหอมของสมุนไพรลอยมาแตะจมูก
ภายในร้านตกแต่งราวกับห้องน้ำชาอันประณีต เคาน์เตอร์ไม้แดงขัดจนเงาวับ สมุนไพรถูกบรรจุในขวดกระเบื้องแต้มลายทอง วางอยู่ใต้ไฟส่อง ดูหรูหราราคาแพงไปหมด
ชายในชุดสูทคนหนึ่งกำลังอาละวาดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ “เถ้าแก่เหลยของพวกแกอยู่ไหน? ฉันจ่ายเงินมัดจำโสมป่าตั้งล้านหยวน ตกลงเมื่อไรของถึงจะมา?”
พนักงานหลังเคาน์เตอร์ยิ้มประจบไม่หยุด “น่าจะภายในสองวันนี้ครับ พอของมาถึงแล้วผมจะจัดส่งไปให้คุณ...”
ลู่จิ้งหมิงไม่ได้ใส่ใจ เดินตรงไปยังบริเวณรับซื้อสมุนไพรเพื่อถามพนักงานว่าร้านรับซื้อสมุนไพรหรือไม่