พ่อลูกทั้งสองนั่งรถกลับมาถึงหน้าคฤหาสน์อู๋ถง จือเซี่ยหิ้วถุงใบใหญ่ใบน้อยลงจากรถ ส่วนหลู่จิ้งหมิงยังนั่งนิ่งอยู่ในรถ
“จือเซี่ย กลับบ้านไปอ่านหนังสือก่อนนะ พ่อจะไปขนส่งสินค้าไปรับของที่สั่งไว้ก่อนหน้านี้ ของมาถึงแล้ว”
จือเซี่ยพยักหน้าอย่างว่าง่าย ยืนอยู่หน้าหมู่บ้าน มองรถแท็กซี่แล่นรวมไปกับกระแสรถจนลับตา จากนั้นจึงหันหลังเดินไปยังอาคารหมายเลข 8
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงเอ่ยขึ้นจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน
“จือเซี่ย?”
จือเซี่ยหันกลับไป เห็นหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมเสื้อโค้ตผ้าขนแพะสีอูฐ หิ้วกระเป๋าถือใบประณีต กำลังยิ้มมองนางอยู่ นั่นคือคุณน้าโจว เพื่อนบ้านห้อง 1502
คุณน้าผู้นี้มีบุคลิกดี ก่อนย้ายบ้านจือเซี่ยเคยพบอีกฝ่ายที่หน้าโรงเรียนครั้งหนึ่ง แต่ดูเหมือนจะยุ่งมาก แทบไม่ค่อยกลับมาพัก หลังจากจือเซี่ยย้ายเข้ามา ก็พบอีกฝ่ายเพียงสองครั้ง
“สวัสดีค่ะคุณน้าโจว!” จือเซี่ยทักทายอย่างสุภาพพร้อมรอยยิ้ม
คุณน้าโจวเดินเข้ามาข้างกายนาง สายตากวาดผ่านถุงชอปปิงในมืออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ว่า “ไปเดินซื้อของคนเดียวหรือ? วันนี้วันขึ้นปีใหม่ พ่อของหนู...ไม่ได้ไปเป็นเพื่อนหรือ?”
คำถามฟังดูสนิทสนม ทว่าดวงตาที่ได้รับการดูแลอย่างดีคู่นั้นกลับเหมือนมีแววสืบเสาะบางอย่างวาบผ่าน ซึ่งสังเกตได้ยากยิ่ง
“ไม่ได้ไปคนเดียวค่ะ” จือเซี่ยไม่ได้คิดอะไรมาก จึงตอบไปตามตรง “หนูไปกับพ่อและน้องชายค่ะ พ่อซื้อของให้พวกเราหลายอย่าง” นางยกถุงในมือขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าฉายแววดีใจอย่างเด็กสาวที่ได้รับของขวัญ
รอยยิ้มบนใบหน้าคุณน้าโจวลึกขึ้นเล็กน้อย นางพยักหน้า “อย่างนั้นก็ดี พ่อของหนู...ช่วงนี้งานยุ่งมากสินะ?” ทั้งสองพูดคุยกันพลางเดินเคียงกันไปยังอาคารหมายเลข 8
“ค่ะ ยุ่งมากเลย” จือเซี่ยตอบ แต่ในใจกลับรู้สึกประหลาดอยู่บ้าง
คุณน้าโจวผู้นี้ดูเหมือนจะถามเรื่องพ่อของนางทุกครั้งที่พบกัน
แต่ท่าทีของอีกฝ่ายดีมาโดยตลอด จือเซี่ยจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ คิดเพียงว่าอาจเป็นความห่วงใยธรรมดาระหว่างเพื่อนบ้าน