ภายในห้องส่วนตัวของโรงน้ำชา ซูจิ่นเห็นสีหน้าของหลู่จิ้งหมิงแปรเปลี่ยน จึงเร่งกล่าวต่อว่า
“ประการแรก ข้าเคยพบฟ่านจี้ผู้นั้นครั้งหนึ่ง บางทีอาจสอบถามเรื่องราวได้บ้าง ประการที่สอง ที่ว่าการโย่วฝูเฟิงย่อมได้รับข่าวสารคล่องแคล่วกว่าเฉินชาง ต่อให้ทางฟ่านจี้ไม่มีโสมแล้ว ก็ยังสืบหาช่องทางอื่นได้”
นางถึงกับเป็นฝ่ายเสนอตัวไปด้วย? ความคิดในใจหลู่จิ้งหมิงหมุนเร็วรี่
นี่อาจเป็นวิธีที่ดีวิธีหนึ่ง ทว่าก็หมายความว่าเขาจะพัวพันกับซูจิ่นลึกซึ้งยิ่งขึ้น และทุกความเคลื่อนไหวจะอยู่ในสายตาของนางโดยสิ้นเชิง
อีกฝ่ายเพียงต้องการผูกไมตรีเพื่อกระชับความร่วมมือ หรือมีจุดประสงค์อื่น เช่น...ตรวจสอบภูมิหลังของเขา หรือความลับของ “เสี่ยวข่า” กันแน่?
“แม่นางซูมีน้ำใจ หลู่ผู้นี้ซาบซึ้งยิ่ง” หลู่จิ้งหมิงมิได้ตอบรับทันทีและมิได้ปฏิเสธ กลับถามว่า “ไม่ทราบว่าฟ่านจี้ผู้นั้นเป็นคนเช่นไร บัดนี้ยังดำรงตำแหน่งอยู่ที่หวยหลี่หรือไม่?”
“ฟ่านจี้ผู้นี้...” ซูจิ่นไตร่ตรองถ้อยคำอยู่ครู่หนึ่ง “เชี่ยวชาญงานปกครอง ชอบแสวงหาผลประโยชน์และลาภยศ เมื่อก่อนรับของกำนัลแต่ไม่ทำงานให้ เห็นได้ชัดอยู่แล้ว”
“ส่วนบัดนี้ยังดำรงตำแหน่งอยู่หรือไม่ ข้าออกจากวงสังคมเก่าในฉางอันมานาน ข่าวคราวจึงขาดหาย คงต้องไปถึงหวยหลี่ก่อนจึงจะทราบ”
ถ้อยคำของนางตรงไปตรงมา ทั้งยังบอกเป็นนัยว่าฟ่านจี้มิใช่ขุนนางซื่อตรง การเดินทางครานี้อาจไม่ราบรื่นนัก
หลู่จิ้งหมิงพยักหน้า ในใจเริ่มคิดแผนการได้แล้ว
การไปหวยหลี่นั้นพอพิจารณาได้ แต่ไม่จำเป็นต้องให้ซูจิ่นไปด้วย บางทีอาจขอให้นางเขียนจดหมายแนะนำให้?
แต่เรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบร้อน เขากลับยุคปัจจุบันแล้ว “ลัดทาง” ได้...
หลังพูดคุยเรื่องโสมซึ่งเป็นหัวข้อค่อนข้าง “ส่วนตัว” ทั้งยังพัวพันกับเรื่องเก่า บรรยากาศในห้องส่วนตัวก็คลายลงบ้าง
ซูจิ่นยกกาน้ำชาขึ้นรินชาให้หลู่จิ้งหมิงอีกครั้ง ท่วงท่าสง่างามสุขุม ราวกับช่วงเวลาที่เผยความรู้สึกเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น