น้ำเสียงไพเราะและใบหน้างดงาม บวกกับรอยยิ้มชวนคล้อยตาม ในไม่ช้าก็ดึงดูดแขกคนแรกเข้ามา เป็นแม่ยกวัยราวสี่สิบ แต่งตัวค่อนข้างมีฐานะ
เมื่อเทียบกับพ่อค้าเห็ดสนหลายเจ้าในตลาด มีเพียงเห็ดของนางที่ดูสดกว่า ทั้งยังหัวใหญ่สมบูรณ์สวยงาม มีละอองน้ำเกาะอยู่บ้าง อาหารป่านั้นก็เน้นความสดเป็นหลัก แม่ยกจึงตัดสินใจซื้อของนางในบัดดล
“ราคาเท่าไรต่อชั่ง ให้ข้าสองชั่ง!”
“พี่สาวเจ้าคะ ชั่งละสองอีแปะ เชิญพี่เลือกเองเลยเจ้าค่ะ พอเสร็จแล้วข้าจะให้พี่ชายชั่งให้!” ซูหว่านปากหวาน เรียกพี่สาวเอาใจคนฟังจนยิ้มออก
“แม่หนูน้อยเอ๋ย ปากหวานเสียจริง อายุข้าขนาดนี้เป็นแม่เจ้าได้แล้ว ยังมาเรียกพี่สาวอีก!” ปากว่าอย่างนั้น แต่ในใจชื่นบานยิ่งนัก
“พี่สาวดูเยาว์วัยเช่นนี้ ข้าเรียกก็ถูกแล้วมิใช่หรือ!”
ชาวอำเภอมาซื้อกับข้าวล้วนหิ้วตะกร้ามาจากบ้าน นางเริ่มคัดเห็ดสนใส่จานตาชั่ง
“พี่สี่ ข้าใช้ตาชั่งไม่เป็น พี่มาช่วยเถิด!”
ซูอวินนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็ชำเลืองมองนางทีหนึ่ง ไม่พูดอะไร ลุกขึ้นไปชั่งตวงอย่างว่าง่าย ใจคิดว่าเจ้าไม่เป็นแล้วจะมาค้าขายได้อย่างไร
“สองชั่งกว่าไปสองตำลึง!” ซูอวินยื่นมือจะหักส่วนเกินออก แต่ถูกซูหว่านขัดจังหวะ นางเทเห็ดสนทั้งหมดใส่ตะกร้าของแม่ยกไปเลย
“ก็แค่สองตำลึงเอง มอบให้พี่สาวเถิดเจ้าค่ะ!”
“โอ้โห แม่หนูน้อยช่างค้าขายเสียจริง!” แม่ยกถูกนางเอาใจจนคิ้วโค้งยิ้มแย้ม