"ข้าตกลง!"
ซูหว่านตอบรับข้อเสนอของเขา ผู้จัดการโรงเตี๊ยมจึงยอมให้นางเข้ามา และพานางไปยังครัวโดยตรง ยามนี้คนในครัวต่างว่างงาน เมื่อได้ยินเรื่องนี้แล้ว ต่างก็หัวเราะเยาะ รู้สึกว่าเด็กสาวไม่รู้จักประมาณตน
ซูหว่านขึ้นหน้าเตา ซูอวินยืนอยู่เคียงข้าง ไม่คลาดสายตา เขาเองก็อยากรู้ว่านังหนูนี่จะเล่นกลอะไร
นางล้างเห็ดให้สะอาดก่อน จากนั้นฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ ลวกน้ำร้อน เตรียมเครื่องเคียง ในตะกร้ามีเห็ดหูหนูดำอยู่ หยิบมาหนึ่งกำมือเล็กๆ แช่น้ำให้พอง เนื้อไม่ติดมันชิ้นเล็กหั่นเป็นชิ้นเตรียมไว้ ต้นหอมกระเทียมขาดไม่ได้ ยุคนี้ไม่มีพริก ทุกคนกินกันรสจืดชืด
สุดท้ายและสำคัญที่สุด หยิบมันฝรั่งลูกเล็กมาหั่นเป็นเส้น ฝีมือนางชำนาญยิ่ง ราวกับทำสิ่งนี้เป็นประจำ มีดสับลงบนเขียงไม่หยุด มันฝรั่งเส้นเล็กละเอียดสม่ำเสมอ
ซูอวินดูนางดำเนินการเป็นขั้นตอน รู้สึกกลัดกลุ้ม นางเป็นคุณหนูใหญ่ที่ถูกทะนุถนอมอย่างนั้นหรือ เหตุใดเรื่องงานครัวนี้จึงเหมือนว่านางทำเป็นประจำ
ซูหว่านห่อมันฝรั่งเส้นด้วยผ้าฝ้ายบาง เริ่มใช้สันมีดทุบไม่หยุด จนกระทั่งได้แป้งมันฝรั่ง ใช้ถ้วยเล็กบรรจุไว้ถ้วยหนึ่ง น้ำแป้งถ้วยนี้คือหัวใจหลักของการดึงรสกลมกล่อม
ผัดกระเทียมสับก่อน แล้วจึงใส่เนื้อหมูลงไปผัดด้วยไฟแรง จากนั้นทยอยใส่เห็ดและเห็ดหูหนูดำ เมื่อลวกน้ำร้อนแล้วก็อ่อนนุ่มยิ่งขึ้น เป็นการขจัดสัมผัสด้านกระด้างออกไป เหลือไว้เพียงความนุ่ม ผัดด้วยไฟแรง เติมน้ำเล็กน้อย ราดน้ำแป้งให้ข้นขึ้น ตักใส่จาน
แบ่งใส่สองจาน ซูหว่านให้พวกเขาชิม วิธีการผัดของนางนี้พบเห็นได้ยาก หลากคนที่แต่แรกไม่ใส่ใจ บัดนี้พลันเปลี่ยนเป็นใคร่รู้