ระหว่างทางซูหว่านทราบว่าท่านย่าผู้นี้แซ่ไช่ หลานสาวชื่อเสี่ยวชุ่ย
เมื่อมาถึงร้านจี้ซ่านถัง ซูมู่กำลังง่วนอยู่ ช่วยท่านหมอเฒ่าปรุงยา จัดยา
เขาไม่คิดว่าซูหว่านจะมา อีกทั้งยังนำรองเท้าใหม่มาให้เขาคู่หนึ่ง
เพียงมองแวบเดียวก็เห็นซูหว่านยืนอยู่ตรงประตู ยิ้มแย้มอย่างงดงามมาทางเขา
เอ่ยทักท่านหมอเฒ่าแล้ว เขาจึงมาหาซูหว่าน
"พวกเจ้ามาได้อย่างไรกัน?" เขามองซูเฉินถาม
"ข้ามาเป็นเพื่อนส่งของให้หว่านหว่าน นางไปซื้อผ้าตัดเสื้อให้ท่านพี่ใหญ่ ไหนเลยจะซื้อรองเท้าใหม่ให้พวกเราพี่น้องคนละคู่ นำมาให้เจ้าได้พอดี!"
เขาหยิบรองเท้าที่เป็นของซูมู่ออกจากกะบะ พื้นรองเท้าใหม่เป็นสีขาว ซับด้วยฝ้าย สวมแล้วคงสบายนัก
"ดี ขอบใจหว่านหว่าน!" เขามิได้เอ่ยอันใดมาก รับอย่างเปิดเผย วางบนมือลูบคลำ สัมผัสก็งามนัก
"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเท้าข้าไซส์ใด?"
"ข้ามิรู้ แต่ท่านพี่สามรู้!" ซูหว่านเลิกคิ้วให้ซูเฉิน ซูเฉินยิ้มตาม
"ว่าแต่ ดวงตาของเขาเป็นเช่นไรบ้าง?" ซูมู่มิลืมถามถึงเจียงอวี้ แต่อยู่ข้างนอกเขาไม่เอ่ยชื่อ
"ดีกว่าแต่ก่อนมากแล้ว เพียงแต่ยังมองไม่ใคร่ชัด" ซูหว่านว่าตามจริง
ซูมู่ฟังแล้วขมวดคิ้ว คิดในใจไม่สมควรเป็นเช่นนี้ ดวงตาของเขามิได้ร้ายแรงถึงเพียงนั้น ตามหลักแล้วบัดนี้ก็น่าจะมองเห็นได้แล้ว
"เช่นนั้นเจ้าช่วยเขาใช้น้ำยาล้างตาอีกสักสองวันเถิด หากไม่ได้ผลจริง ข้าจะขอลากลับไปดูด้วยตนเอง!"