สุดท้ายเหลือเพียงซูอวิน เขามองซูหว่านตักข้าวฟักทองถ้วยหนึ่งด้วยสายตาละห้อย คิดว่านางจะส่งให้ตน แต่ซูหว่านกลับอุ้มชามนั่งลงเอง ซูอวินที่ถูกปฏิบัติต่างออกไปแทบจะโกรธตาย
เขากำหมัดแน่นเงียบ ๆ ซูหว่านคนนี้ คงเป็นภัยที่สวรรค์ส่งมาบั่นทอนจิตใจเขาเป็นแน่
"น้องหว่านหว่าน ขนมมันฝรั่งนี่ดูน่ากินเสียจริง!" ซูอี้เอ่ยพลางยิ้ม
"ฮึ ดูว่าน่ากินจะมีประโยชน์อะไร ต้องกินแล้วอร่อยถึงจะดี!" ซูอวินสวนกลับอย่างไร้เยื่อใย เมื่อก่อนเยว่เยว่ที่บ้านไม่เคยเข้าครัว อีกทั้งอาหารที่นางทำก็ไม่อร่อย เขาต่างหากที่ทำอาหารเก่งที่สุดในบ้าน
ซูหว่านคุณหนูใหญ่ จะทำอะไรให้อร่อยได้?
ซูหว่านไม่สนใจคำเยาะเย้ยของซูอวิน นางคีบขนมมันฝรั่งให้ซูจิ่งหนึ่งชิ้น
"ท่านพี่ใหญ่ลองชิมดูสิ อร่อยหรือไม่!"
"ขอบใจหว่านหว่าน!" ซูจิ่งยื่นชามไปรับ
"ท่านพี่ใหญ่เกรงใจไปแล้ว!"
ซูจิ่งชิมขนมมันฝรั่งก่อนเป็นคนแรก ดวงตาเป็นประกายขึ้นทันที ขนมมันฝรั่งนุ่มเหนียวหอม ยิ่งกินยิ่งอร่อย เค็มกำลังดี ไม่มีกลิ่นไหม้แม้แต่น้อย เป็นขนมที่อร่อยที่สุดที่เขาเคยกิน อร่อยกว่าที่ขายข้างนอกเสียอีก
ไม่ว่าจะรูปลักษณ์หรือรสชาติล้วนยอดเยี่ยม ทุกคนต่างมองท่านพี่ใหญ่ด้วยความคาดหวัง โดยเฉพาะซูอวิน เมื่อเห็นซูจิ่งขมวดคิ้ว ก็รู้ทันทีว่ารสชาติคงไม่น่าพึงพอใจนัก
"อร่อย พวกเจ้าชิมเร็วเข้า!" พอเอ่ยจบ ใบหน้าของซูอวินก็แทบจะหล่นตุบ
ทุกคนได้ฟังดังนั้น ต่างหยิบขนมมันฝรั่งขึ้นมากินคนละชิ้น ในคำแรกยังระมัดระวัง แต่พอกินแล้วก็เริ่มเร่งฝีเท้า เขมือบอย่างตะกละตะกลาม