"ท่านพี่ ข้าเพียงเคยอ่านหนังสือมาสองสามเล่ม จึงจดจำได้ แต่หากจะถามว่าข้ารู้ได้อย่างไร ก็ยากจะอธิบายเป็นคำพูด!"
นางจะอธิบายเช่นไรกัน? อย่างไรเสียนางก็รู้!
"รสชาติดีนัก หว่านหว่านช่างมีน้ำใจ!" ซูจิ่งลูบศีรษะนาง ดั่งพี่ชายทั่วไปที่เอ็นดูน้องสาว
ทว่าท่าทางนั้นกลับทำให้ซูหว่านรู้สึกอบอุ่นในใจยิ่ง นางผู้ขาดความรักใคร่จากครอบครัวมาตั้งแต่เล็ก ปรารถนานักที่จะมีคนในครอบครัวคอยห่วงใย!
พี่น้องทั้งหลายยังคงดื่มด่ำกับรสชาติ ซูอวินเลียมุมปาก ยังคงทำสีหน้าหยิ่งทะนงเช่นเคย
หยิบเคียวขึ้นมาใหม่แล้วเดินนำหน้าไปเกี่ยวข้าวก่อน ที่นาสองหมู่(หน่วยพื้นที่จีน)นี้อย่างน้อยต้องใช้เวลาสามวันจึงจะเกี่ยวเสร็จ ซูจิ่งมองซูหว่านอย่างจนใจ:
"หว่านหว่าน ยังจำทางกลับได้หรือไม่? ข้างนอกร้อนนัก รีบกลับไปพักผ่อนที่บ้านเถิด รอท่านพี่กลับไปทำอาหารเที่ยงให้เจ้า!"
ซูหว่านพยักหน้า:
"จำได้!" นางอุ้มไหเปล่า โบกมือลาพี่ชายทั้งหลาย แล้วเดินตามทางเล็กกลับบ้าน ยังเหลียวหลังกลับมามองเป็นระยะ
มองดูร่างน้อยที่เดินห่างออกไป ซูอี้ยิ้มพลางเอ่ยกับพี่น้อง:
"น้องสาวหว่านหว่านต่างจากที่พวกเราจินตนาการไว้เสียจริง!"
พวกเขาเคยคิดมาตลอดว่าซูหว่านจะต้องมีโรคร้ายของคุณหนูใหญ่เป็นแน่ แต่บัดนี้ดูแล้วหาได้เป็นเช่นนั้น อย่างน้อยก็ในยามนี้
ซูมู่นิ่งเงียบ ซูเฉินพยักหน้าเห็นด้วย มีเพียงซูจิ่งที่ยิ้มอย่างพึงพอใจ:
"ดังนั้น การมองคนอย่ามองเพียงผิวเผิน และอย่าถือดีคิดเอาเอง!"
น้ำอ้อยชะเอมเป็นที่ชื่นชอบของพี่ชายทั้งหลาย ซูหว่านอารมณ์ดีกลับมาถึงบ้าน เริ่มลงมือทำอาหารเที่ยง