ซูเฉินสามารถเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมาได้ ซูจิ่งก็พลอยถูกเขาชักชวนให้คล้อยตามไปด้วยในพริบตา แต่อย่างไรก็ยังต้องถามย้ำอีกครั้งหนึ่ง ว่าได้คิดดีแล้วหรือ?
ซูเฉินพยักหน้าอีกครั้ง เขาแน่ใจยิ่งนัก มิเคยเปิดทางให้ตัวเองได้เสียใจภายหลัง รอคอยวันนี้มานานแสนนานแล้ว
"พี่ใหญ่ ข้ารู้ว่าการทำเรื่องใหญ่โดยไม่บอกกล่าวนั้นเป็นความผิด ข้าขออภัยต่อท่านพ่อและท่านแม่ รวมถึงพี่น้องทุกคนและหว่านหว่าน ตามนิสัยของท่านแม่ เมื่อนางรู้ความจริงเข้า ต้องเศร้าโศกเสียใจเป็นแน่ ในฐานะลูกชายมิอาจอยู่ปรนนิบัติพี่เลี้ยงท่านได้ แต่เพื่อบ้านเมืองใหญ่ จำต้องละทิ้งครอบครัวเล็กไว้ก่อน หากวันหน้าและข้ารอดชีวิตกลับมาจากสนามรบได้อย่างปลอดภัย จะหวนกลับมาทดแทนคุณท่านให้สมบูรณ์
ขอพี่ใหญ่และหว่านหว่าน ช่วยเกลี้ยกล่อมท่านแม่ ดูแลนางด้วย ข้าตัดสินใจเช่นนี้ก็เพราะเข้าใจดีว่า ถึงข้าจะประสบเภทภัยใด มิให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องไร้ผู้เลี้ยงดูยามแก่เฒ่า..."
"หยุดก่อน พี่สาม วาจาอัปมงคลเช่นนี้ไม่ควรเอ่ยออกมา"
หว่านหว่านขัดคำพูดที่ซูเฉินจะเอ่ยต่อ
ซูเฉินหันมามองนาง เห็นเพียงหว่านหว่านเอ่ยต่อไปว่า
"พี่สาม ไม่มีเภทภัยใดทั้งนั้น ท่านต้องประสบความสำเร็จแล้วผงาดกลับมา แล้วมีชีวิตที่สงบสุขตลอดไป"
อย่างไรเสีย ในต้นฉบับ พี่สามต้องทนทุกข์ทรมานในสนามรบไม่น้อย แต่สุดท้ายก็จบลงอย่างสมบูรณ์ กลับมาอย่างปลอดภัย กระนั้นหว่านหว่านก็ยังหวังให้เขาดียิ่งขึ้นไปอีก นางเรียกร้องให้เขาต้องประสบความสำเร็จและกลับมาหาพวกเขาอย่างปลอดภัย