ซูหว่านก็ช่วยซูเฉินพูดด้วย นางบอกซูมู่ว่าซูเฉินมีวิชายุทธ์จริง และเล่าเรื่องที่เจียงพรานป่าเป็นอาจารย์ของเขาให้ฟัง
แต่ซูมู่ก็ยังไม่เชื่อ ทำไมนางถึงไม่รู้สึกอะไรเลยมาก่อน? ต่อให้เรียนวิชามาบ้าง จะเก่งกาจขนาดนั้นเชียวหรือ?
นางคิดว่าซูหว่านแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อหลอกนาง
"ดีมาก พวกเจ้าต่างรู้กันหมด มีแต่ข้าที่ถูกปิดบังไว้คนเดียวสินะ" ซูมู่ลุกขึ้นยืน พลางพูดและเช็ดน้ำตา ทำท่าจะเดินออกไป
ก่อนจะจากไป ซูมู่ยังทิ้งท้ายไว้ว่า:
"ซูเฉิน เจ้าถ้าทำตามอำเภอใจ ต่อไปก็อย่ามาเรียกข้าว่าแม่"
พูดจบ ซูมู่ก็เดินกลับห้องไปด้วยความโกรธ ทิ้งให้พี่น้องห้าคนนั่งอยู่ในห้องอาหาร มองหน้ากันตาปริบ ๆ
ซูเฉินหงุดหงิดใจ ซูอวินยกนิ้วโป้งให้เขา:
"พี่สาม เจ้าเก่งจริง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ตัดสินใจคนเดียว ไม่รอบคอบเลย"
"พี่สาม เจ้าคิดดีแล้วหรือว่าจะไปรบ ไม่เสียใจภายหลัง?"
ซูอี้เห็นท่าแบบนี้ก็รู้ว่าพี่สามไม่ได้พูดเล่น เขาเห็นมานานแล้วว่าพี่สามไม่ยอมเป็นคนธรรมดา ๆ ไปทั้งชีวิต
จริง ๆ เขารู้มาตั้งแต่เด็กว่าพี่สามแอบเรียนวิชากับเจียงพรานป่า ครั้งหนึ่งเขาเคยแอบตามไปดู เพราะพี่สามออกจากบ้านทุกวันอย่างลึกลับ ไม่ยอมพาเขา พี่สี่ และกู้เยวี่ยไปเล่นด้วย