ซูเฉินกินบะหมี่จนหมดเกลี้ยง แม้แต่ซุปก็ไม่เหลือสักหยด เมื่อเห็นเขากินอย่างเอร็ดอร่อย ซูอวินก็น้ำลายไหล
เขามองซูหว่านนวดแป้งด้วยสายตาละห้อย แป้งที่นางนวดออกมานั้นผิวเรียบเนียน ฝีมือคล่องแคล่ว ดูราวกับเข้าครัวอยู่เป็นประจำ
เขาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจอยู่ในใจ ตระกูลใหญ่ช่างอบรมบุตรีได้ดีจริง คาดว่าเยว่เยว่คงต้องเรียนกฎระเบียบมากมายเช่นกัน!
เช่นนี้ก็ดี วันหน้าจะได้แต่งงานกับสามีที่ดี ไม่ถึงขั้นให้ใครติเตียนได้
ซูมู่ต้มยาจนเสร็จในที่สุด เขาถือชามยาเดินเข้าห้อง ซูหว่านร้อนใจอยากรู้ผลนัก นางจึงโยนแป้งให้ซูอวิน ให้เขาแผ่เป็นเส้นบะหมี่ ส่วนเครื่องปรุงและน้ำซุปมีอยู่แล้ว เมื่อต้มสุกก็กินได้
ซูอวินจนใจเล็กน้อย แต่ไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ลงมือทำเอง
“ท่านพี่รอง ข้าเข้าไปดูได้หรือไม่? ขอร้องล่ะ!”
ซูมู่กำลังจะเข้าห้อง แต่ถูกซูหว่านเอ่ยเรียกไว้ เขาหันกลับมามองนางแวบหนึ่ง เห็นนางร้อนใจยิ่งนัก จึงเม้มปากแล้วตอบตกลงในที่สุด
“เอาเถอะ พอดีต้องมีคนช่วย เจ้าเข้ามาเถิด!”
ซูหว่านเปี่ยมสุขเดินตามเข้าไป จึงได้เห็นเจียงอวี้บนเตียง ลายดำคล้ายใยแมงมุมบนลำคอแผ่ขยายไปทั่วคอจนถึงคาง
ริมฝีปากก็ดำคล้ำ น่าหวาดหวั่นยิ่ง
“ท่านพี่รอง เมื่อครู่ท่านบอกจะให้ข้าช่วย ทำเช่นไรหรือ?”
“ข้าประคองเขาขึ้น เจ้ากรอกยาให้เขาก่อน!”
ซูมู่ส่งชามยาให้ซูหว่าน แล้วประคองเจียงอวี้จากเตียงขึ้นมาเอง ให้เขาพิงแผ่นอกของตน