"อืม ท่านพี่สี่พูดถูกแล้ว!"
เดิมทีก็เป็นเพียงคำพูดเหลวไหล ซูหว่านจึงได้แต่คล้อยตามเขา หวังจบบทสนทนานี้โดยเร็ว
อยู่ในเมืองมานานขนาดนี้ ก็ใกล้ถึงยามเซินแล้ว ถึงเวลาที่นัดหมายกับตาเฒ่าหงว่าจะกลับ ที่หน้าประตูเมือง เฉินอิ่งหงกับเหอเจียวหลานก็เพิ่งมาถึงไม่นาน แต่ในหาบของพวกนางยังมีเห็ดสนเหลืออยู่อีกมาก ดูท่าวันนี้การค้าของพวกนางจะไม่สู้ดี
หากขายไม่หมดก็จำต้องนำกลับไปตากแห้งไว้กินเอง
"มากันแล้ว พวกเราก็เตรียมตัวกลับกันเถิด ขึ้นรถได้!" ตาเฒ่าหงเห็นพี่น้องซูอวินก็เอ่ยทัก
ในหาบของซูอวินมีเพียงข้าวของที่เพิ่งซื้อมา เห็ดสนเหล่านั้นขายหมดเกลี้ยงแล้ว เหอเจียวหลานมองทั้งสองด้วยความตกตะลึง
"ของพวกเจ้าขายหมดแล้วหรือ?"
ซูหว่านพยักหน้า
"ใช่แล้ว พวกเราเปลี่ยนที่ตั้งแผง จึงขายหมด!"
ดูเหมือนนางจะรู้ว่านางต้องถามว่าขายหมดได้อย่างไร ซูหว่านจึงอธิบายให้จบในคราวเดียว กันไม่ให้นางถามต่อ
"เหตุใดโชคของเจ้าจึงดีเพียงนี้ ดูของพวกข้าสิ ค้างอยู่ในมือหมดเลย!" เหอเจียวหลานอิจฉาโชคดีของซูหว่านยิ่งนัก
ซูหว่านเพียงยิ้มโดยไม่กล่าววาจา เกวียนเทียมวัวเริ่มออกเดินทางกลับหมู่บ้าน
ลงรถตรงปากหมู่บ้าน ซูหว่านยังคงพูดไม่หยุดว่าจะกินเนื้อเย็นนี้อย่างไร แป้งสาลีที่เพิ่งซื้อจะทำเป็นหมั่นโถว ซาลาเปาเมื่อครู่จะแบ่งให้พวกพี่ชายอย่างไร แต่ซูอวินตอบอย่างขอไปที มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น