เมื่อทุกคนพูดคุยเรื่องซาฉีหม่าจนจบ ก็เริ่มให้ความสนใจเจียงอวี้
เห็นเขาสวมหน้ากากอยู่ ต่างพากันสงสัยในรูปลักษณ์ของเขายิ่งนัก ที่สำคัญคือพวกป้าสะใภ้เหล่านี้ปกติอยู่ห่างจากตระกูลซู เรื่องซุบซิบมากมายพวกนางก็ได้ยินแต่จากคำบอกเล่าของผู้อื่น
ได้ยินว่าที่ตระกูลซูมีลูกพี่ลูกน้องชายผู้หนึ่งมาเยือน หน้าตาราวกับเทพจำแลง มาเพื่อสู่ขอซูหว่าน และมาสร้างความสนิทสนมด้วย
“หนูน้อยตระกูลซู เรื่องของพวกเจ้าตกลงกันเรียบร้อยหรือยัง?”
“อ้อ... เรื่องอะไรหรือ?”
ซูหว่านยังครุ่นคิดว่า อีกสักครู่เมื่อเข้าไปในอำเภอ จะหยิบซาฉีหม่าออกมาสองส่วน หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ สำหรับให้ชิมฟรี พลันได้ยินป้าสะใภ้ที่อยู่ใกล้ที่สุดเอ่ยถามนางเช่นนั้น
“ก็เรื่องของเจ้ากับลูกพี่ลูกน้องชายของเจ้าน่ะสิ ชาวบ้านเขาลือกันว่านี่คือการสู่ขอที่บิดามารดาของเจ้าจัดหาให้เจ้านะ!”
ปกติแล้ว แม้จะมีบางคนชอบหยอกล้อกับเจียงอวี้ว่า จะแนะนำหญิงสาวให้ แต่เมื่อรู้ว่าพวกเขาเป็นคู่หมายปองของซูหว่านแล้ว ก็ไม่มีใครหยอกเช่นนั้นอีก
เพราะอย่างไรเสีย ซูหว่านก็เป็นสมาชิกกลุ่มซุบซิบริมลำธารเล็กในหุบเขาแพะ พวกนางย่อมไว้หน้านางอยู่บ้าง ซูหว่านช่วยให้พวกนางได้ของถูกมากมาย
เช่นสบู่น้ำนมแพะที่ขายดีและราคาแพงในอำเภอ พวกนางซื้อจากนางก็ได้ราคาย่อมเยา
ซูหว่านได้ฟังพวกนางพูดเหลวไหลเช่นนั้น รู้สึกเหมือนมีเส้นดำจำนวนมากตกลงมาจากขมับ นางรีบแก้ต่าง:
“เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดแล้ว พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของข้าเพียงแค่มาเที่ยวหาพี่ชายของข้าเท่านั้น ไหนเลยจะช่วยทำงานของพวกเราบ้าง ข้ายังเล็กอยู่เลย จะสู่ขออะไรกัน!”