ขณะนั้น ซูหว่านกำลังจะออกไปที่ห้องบิงจีเพื่อชมความครึกครื้น พอดีพบซูอี้มาหานาง เขาเรียกนางจากด้านหลังด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี:
“หว่านหว่าน รอข้าก่อน!”
ซูหว่านหันกลับไป เห็นสุภาพบุรุษหนุ่มเดินออกมาจากใต้ชายคา เข้ามาใต้ต้นชบาเฮฮวง เขาสวมเสื้อคลุมคอกลมสีเขียว ดูสง่างามและเหนือโลก ใช่หรือไม่ที่คนที่ทุ่มเทให้กับศิลปะล้วนสงบและเหนือโลกเช่นนี้?
ตั้งแต่พี่ห้าสามารถหาเงินได้เอง เขาก็เริ่มแต่งตัว ขึ้น เขาชอบเสื้อคลุมสีเขียวหรือสีฟ้าอมเขียว แต่ต้องยอมรับว่าเขาสวมใส่สองสีนี้ได้อย่างดีเยี่ยม
ซูหว่านก็ชอบสีเขียวเช่นกัน มองแล้วมองอีก นางรู้สึกว่าพี่ห้าเหมือนจะสูงขึ้นอีก ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้านาง สูงกว่านางมากกว่าหัวเท่าหนึ่งแล้ว
“เป็นอะไรหรือพี่ห้า?” ซูหว่านถามเขาพร้อมรอยยิ้ม เผยให้เห็นบุ๋มแก้มสองข้างที่ตื้น ๆ
“คราวก่อนเจ้าให้ข้าเขียนภาพให้หลายภาพใช่หรือไม่ ตอนนี้ข้าเขียนเสร็จแล้ว เจ้าดูสิว่าชอบหรือไม่!”
ซูหว่านรับภาพจากมือเขา นั่งคุกเข่าลงข้างโต๊ะเล็กใต้ต้นชบาเฮฮวง คลี่ภาพออกดูทีละภาพ
ภาพแรกคือภาพสตรีงามที่ซูอี้วาดให้นาง ภาพบนนั้นคือนาง ยืนอยู่ในชุดสีเขียวใต้ต้นชบาเฮฮวงที่ดอกบานสะพรั่ง รอบข้างมีกลีบดอกร่วงหล่น บรรยากาศนั้นเขาจับจังหวะได้พอเหมาะ พร้อมกับตราส่วนตัวที่แกะเป็นคำว่า “อู๋หยาง” ที่มุมภาพ
ภาพที่สองคือภาพชบาเฮฮวง ดอกไม้รวมกันเป็นช่อ ความงามของดอกชบาถูกเขาวาดออกมาพอดี รู้สึกเหมือนตอนเช้าตรู่ที่หยดน้ำค้างยังเกาะอยู่บนกลีบดอก