เมื่อได้ยินข่าวที่หลิวหยุนนำมา ซูจิ่งและซูหว่านแสดงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องพูดจา
ในชั่วพริบตา รอยยิ้มบนใบหน้าก็กลายเป็นความจนใจ
จวนหนิงหย่วนปั๋วนี้ช่างมีอะไรแปลกๆ หรืออย่างไรกัน เอาแต่ชวนพวกเขาไปเที่ยวที่นั่นที่นี่อยู่เรื่อย
เมื่อก่อนหลายครั้งก็หาเหตุผลต่างๆ ปฏิเสธไป บอกว่ายุ่ง ยุ่งกับการพบปะผู้คน ยุ่งกับการเซ่นไหว้บรรพบุรุษ ยุ่งกับการค้าขาย ครั้งนี้ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรจริงๆ
อย่างน้อยก็เป็นการเชิญจากจวนปั๋ว การปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ดูจะไม่ให้เกียรติเขาสักเท่าไร
เขาว่ากันว่าเรื่องไม่ควรเกินสามครั้ง หากครั้งนี้ยังปฏิเสธอีก ก็คงจะพูดไม่ขึ้นแล้ว
พี่น้องทั้งสองสบตากัน แล้วเอ่ยปากถามเชิงพร้อมกันว่า
"จะไปไหม?"
แม้แต่สีหน้าและน้ำเสียงก็เหมือนกันเสียทุกอย่าง นี่แหละพี่น้องร่วมสายเลือดจริงๆ
"ข้าว่าไปเถอะ!" พวกเขาพูดพร้อมกันอีกครั้ง จนตัวเองก็อดหัวเราะกับความเข้าอกเข้าใจกันนี้ไม่ได้
"เราได้ปฏิเสธคำเชิญของจวนปั๋วไปหลายครั้งแล้ว หากปฏิเสธอีกก็จะดูไม่รู้จักกาละเทศะ พี่ชาย เราไปสักครั้งเถอะ อีกไม่กี่วันพี่ก็จะเข้ารับตำแหน่งแล้ว ต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องพบพวกเขาอีก"
"อืม เจ้าพูดถูก หน้าตาของจวนปั๋วก็ควรให้เขาไว้ ไม่งั้นเขาจะหาว่าเราวางท่า" ซูจิ่งคิดตาม ก็จริง เขาถึงแม้จะเป็นจ้วงหยวน แต่ท้ายที่สุดก็ยังมิได้มียศใหญ่โต ไม่อาจทำให้จวนปั๋วไม่พอพระทัยได้