ซูหว่านเห็นฟงอิ่ง แล้วหันไปมองชิวเหนียง รู้ดีว่าคนทั้งสองนี้เป็นลูกน้องของเจียงอวี้ด้วยกัน ย่อมต้องรู้จักกันแน่นอน
“เจ้านำของอร่อยอะไรมาล่ะ ถึงได้ทำให้ข้าอดอยากรู้ไม่ได้” ซูหว่านจ้องไปที่ตะกร้าของเขาพลางยิ้ม
ฟงอิ่งได้ยินดังนั้น ก็รีบเปิดกล่องออกมา ข้างในมีขนมวางอยู่จานหนึ่ง ดูแล้วใสวาววับ นุ่มหนึบหนับ
“ไม่รู้ว่าคุณหนูก็อยู่ที่นี่ด้วย ข้าจึงนำมาเพียงจานเดียว เชิญคุณหนูชิมดูเถิดเจ้าค่ะ!” ฟงอิ่งยกจานขนมออกมาแล้วยื่นให้ซูหว่าน
ในจานมีไม้เสียบขนมไว้ ใช้สำหรับรับประทานขนมนี้ ซูหว่านจึงเสียบชิ้นหนึ่งขึ้นมาทาน รสชาติคล้ายพุดดิ้ง แต่ก็คล้ายเยลลี่
“ก็ใช้ได้ทีเดียว” ซูหว่านให้คำตอบอย่างยุติธรรม ขนมนี้พอใช้ได้ หวานแต่ไม่เลี่ยน
“เช่นนั้นคุณหนูทานเพิ่มอีกเถิดเจ้าค่า ข้าจะไปซื้อมาเพิ่มอีกหนึ่งจาน” ฟงอิ่งแม้จะซื้อมาเพื่อชิวเหนียงเป็นพิเศษ แต่คุณหนูที่ซื่อจื่อหมายปองอยู่ที่นี่ เขาก็ต้องให้ความเคารพอย่างดี
“ไม่ต้องแล้ว ข้าชิมชิ้นเดียวพอให้รู้รสชาติ ข้ายังมีธุระต้องทำ พอดีกำลังจะไปพอดี”
ซูหว่านอ่านนิยายและดูซีรีส์มามากมาย จะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าเขาชอบชิวเหนียง?
คนทั้งคู่นี่ยังเป็นรักต่างวัยอีก ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่
นางจะได้ไม่ไร้ซึ่งความหยั่งรู้ เข้าไปขัดจังหวะการพูดคุยรักใคร่ของคนทั้งสองได้อย่างไร
“ข้าส่งคุณหนูนะขอรับ!” ฟงอิ่งวางกล่องลงแล้วกล่าว
“ไม่ต้องแล้ว ข้าอยู่ฝั่งตรงข้ามเอง อีกทั้งยังมีหลิวหยุนและหลิวอิ๋งอยู่ด้วย ไม่รบกวนเจ้าหรอก ข้าไปก่อนล่ะ”
ซูหว่านยกมือโบกปฎิเสธ แล้วส่งรอยยิ้มที่แฝงความหมายลึกซึ้งให้คนทั้งคู่ ชิวเหนียงเห็นรอยยิ้มนั้น ใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นมา