หลูเจ่กำกุญแจลับดอกนั้นไว้ มองส่งแผ่นหลังของอันเจลีตที่ค่อย ๆ ไกลออกไป
เครื่องแบบสีดำทองดูเรียบเนี้ยบและแข็งกระด้างภายใต้แสงไฟสีเหลืองอุ่น เกราะโลหะบนหัวไหล่ขยับขึ้นลงเบา ๆ ตามจังหวะก้าวเดิน
เธอไม่หันกลับมา ก้าวเดินอย่างมั่นคงและผ่อนคลาย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เดี๋ยวก่อน——”
หลูเจ่ตะโกนเรียกแผ่นหลังของเธอ
ฝีเท้าของอันเจลีตหยุดลงตามเสียงเรียก
เธอยืนอยู่กลางทางเดิน ผนังกระจกของห้องพักดื่มกาแฟสะท้อนภาพด้านข้างของเธอครึ่งหนึ่ง แต่เธอไม่ได้หันกลับมา
“ยังมีธุระอีกเหรอ” น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร
หลูเจ่เร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหา ชายเสื้อกาวน์สีขาวสะบัดตามจังหวะก้าวที่เร่งรีบ ระหว่างเดินเขาก็สอดมือเข้าไปในถุงเก็บของด้านในเสื้อ
พลังวิญญาณเคลื่อนนำอย่างเงียบเชียบ แล้วขวดกระเบื้องหยกขาวอันประณีตก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ ผิวขวดเนียนละเอียดนุ่มนวล ทั้งยังมีกลิ่นหอมของยาจาง ๆ ลอยมาให้สัมผัส
ยาฟื้นคืนชีพ
นี่คือขวดยาที่ล้ำค่าที่สุดในบรรดายาที่อาจารย์เถื่อนคนนั้นมอบให้เขา ตอนอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียน อาจารย์เถื่อนผู้คิดจะยึดร่างเขาเป็นของตน