“นายหมายความว่า นายหลงทางมาถึงที่นี่หรือ?”
อันเจลีตกอดอกทั้งสองข้าง พิงผนังทางเดิน พลางกวาดตามองหลูเจ่ด้วยสายตาเคลือบแคลง
น้ำเสียงของเธอไม่มีความเปลี่ยนแปลงชัดเจน เพียงทวนสิ่งที่เพิ่งได้ยินด้วยถ้อยคำของตัวเอง
“แล้วนายก็อยากไปโซน B5 เพื่อตามหาเด็ก ๆ ที่ถูกขังอยู่ที่นั่น?”
หลูเจ่พยักหน้า ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม
ตอนนี้เขาจนปัญญาแล้ว
ตั้งแต่ถูกส่งตัวมายังชั้น 20 ของห้องทดลองแห่งนี้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จนกระทั่งได้รู้จากไฟล์เสียงว่ามีเด็กไร้เดียงสาถูกขังอยู่ที่ชั้นล่างสุด
เขาบอกทุกอย่างเท่าที่บอกได้ ไม่มีอะไรปิดบัง
ส่วนอีกฝ่ายจะเชื่อหรือไม่ นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาควบคุมได้
อันเจลีตไม่ได้ตวาดหาว่าเขาพูดเหลวไหล เพียงจ้องมองเขาเงียบ ๆ
ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นราวกับมีดผ่าตัดที่ค่อย ๆ จ่อเข้ามา พยายามผ่าเอาการเสแสร้งทั้งหมดของเขาออกมา
หลูเจ่ไม่หลบสายตาเธอ
เขากำลังเดิมพัน
เดิมพันว่าคำว่า “วัลคีรี” ไม่ได้หมายถึงเพียงพละกำลัง แต่ยังหมายถึงคุณธรรมอันสูงส่งของผู้ครอบครองด้วย
หากเดิมพันถูก วัลคีรีตรงหน้าอาจยอมปล่อยเขาไปเพราะเห็นแก่เด็ก ๆ เหล่านั้น
หากเดิมพันผิด เขาก็ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม