เป็นนางที่คิดผิดเอง
ตอนที่นางยังคิดว่าความยึดติดของจวินเสวียนเป็นเพียงเรื่องรักแค้นชิงชัง ในใจของเขากลับมีเพียงสหายร่วมรบที่กำลังหิวโหย และประชาชนธรรมดาที่ดิ้นรนอย่างยากลำบากภายใต้อำนาจราชันแห่งภัยพิบัติมาโดยตลอด
ภาพลักษณ์ของจวินเสวียนไม่เคยเปลี่ยน เขาคือกระดูกสันหลังของจักรวรรดิ มีผืนแผ่นดินและสายน้ำอยู่ในใจ เปี่ยมด้วยเจตจำนงแห่งการศึก แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะคิดแก้แค้นสังคม?
ในชั่วขณะนี้ เสิ่นเหมยพลันไม่อยากพิชิตใจจวินเสวียนอีกแล้ว
คนเช่นนี้ นางทนใช้ประโยชน์จากเขาไม่ลงจริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างเขากับเจ้าของร่างเดิมยังมีเรื่องราวมากมายขวางกั้นอยู่ แม้นางจะไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมตัวจริง แต่หากนางเข้าใกล้และสัมผัสเขาด้วยจุดประสงค์บางอย่าง สำหรับจวินเสวียนแล้ว นั่นคงมีแต่จะเป็นบาดแผลที่ลึกยิ่งกว่าเดิม
“เอาล่ะ อาเหมย อย่าคิดมากเลย พี่จะส่งคนพาจวินเสวียนกลับมา” เสิ่นเทียนชื่อถอนหายใจเบา ๆ มองนางด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความเอ็นดู “ตัวเมียตัวน้อยของบ้านเราไม่ควรต้องมาหนักใจกับเรื่องพวกนี้ เจ้าแค่มีความสุขให้มาก ๆ ก็พอ”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เสิ่นเหมยก็เงยหน้าขึ้น สีหน้าซับซ้อนอยู่บ้าง คำปลอบโยนที่ไม่แปดเปื้อนโลกมนุษย์เช่นนี้ เมื่อวางอยู่คู่กับความจริงอันนองเลือดเมื่อครู่ กลับยิ่งดูน่าชิงชังเป็นพิเศษ
เสิ่นเหมยส่ายหน้า “ไม่ต้องแล้ว พี่รอง เรื่องนี้ท่านอย่าเข้ามายุ่งเลย ข้าจัดการเองได้”
เสิ่นเทียนชื่อเลิกคิ้ว ก่อนหัวเราะเบา ๆ “จริงหรือ? ได้ เช่นนั้นพี่รองจะไม่ยุ่งแล้ว พอดีมีธุระต้องเดินทางไกล แต่เจ้าไม่ต้องกังวลนะ ตอนเจ้าแต่งงาน พี่รองจะต้องกลับมาแน่นอน”
พูดจบ เขาก็ขยี้ศีรษะของเสิ่นเหมยอีกครั้ง ก่อนหมุนตัวเดินจากไปด้วยก้าวยาว ๆ