หูเหยี่ยนหรี่ตามองเล็กน้อย แล้วกวักมือไปรอบ ๆ ผู้คนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องซึ่งเคยอยู่ใกล้ทั้งสองก็พากันถอยออกไป
เสิ่นเหมยนั่งลงฝั่งตรงข้ามหูเหยี่ยน สีหน้าเรียบนิ่ง แล้วพูดซ้ำอีกรอบ: "ฉันต้องการจำนวนเงินสูงสุดที่นายสามารถรวบรวมได้ ราคาคุยกันได้ หรือแม้แต่นายอยากถอนหมั้น ฉันก็ยอมได้"
ได้ยินดังนั้น บนใบหน้าหวานสวยของหูเหยี่ยนความเกียจคร้านก็จางหาย ขนตายาวกดลง มองเสิ่นเหมยด้วยสายตาที่เริ่มมีท่าทีประเมิน: "เธอพูดว่าอะไรนะ?"
"นี่ไม่ใช่สิ่งที่อยากได้หรอกรึยังจะได้ไม่ต้องแสร้งทำเป็นลำบากใจต้องมานั่งมั่วในห้องเต้นรำทุกวัน" เสิ่นเหมยเอียงคอมองดูความมั่วสุมรอบข้าง แล้วพูดเหน็บแนมไปเรื่อย สีหน้ายังคงนิ่งเฉย "แค่ต่างคนต่างได้ประโยชน์ ไม่ต้องตกใจ แต่เวลาฉันมีจำกัด ภายในครึ่งวัน นายต้องจัดการขนของจากที่ต่าง ๆ มาให้ฉันโดยเร็วที่สุด"
หูเหยี่ยนจ้องเสิ่นเหมยไม่กะพริบตา น้ำเสียงเบาราวกับสายลม: "เสิ่นเหมย เธอจะทำอะไรกันแน่?"
เสิ่นเหมยยกไหล่ ส่งสายตาเยาะเย้ยกลับไป: "สมาคมชิงชิวข่าวฉับไวขนาดนี้ นายไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันเพิ่งจะตามจีบจวินเสวียนอย่างเอาเป็นเอาตาย ตั้งใจจะทุ่มทรัพยากรทั้งหมดเพื่อตามจีบเขา"
หูเหยี่ยนเลิกคิ้ว ใบหน้าหวานสวยเผยรอยยิ้มที่มีนัยยะ: "สองสามวันก่อนเรื่องถอนหมั้นก็ดังเป็นข่าวครึกโครม ตอนนี้จะไปตามจีบคนอีก คุณหนูเสิ่นนี่เล่นละครเรื่องอะไรกันแน่?"
"นายจะยุ่งอะไรกับฉัน?" เสิ่นเหมยเหลือบตามองเขา ลุกขึ้นยืน "เอาไงเอากัน พูดมาให้ชัด ๆ"
เธอต้องรีบไปแล้ว
"สมาคมชิงชิวไม่ปฏิเสธเทพเจ้าแห่งโชคล้าง่าย ๆ ทรัพยากรฉันมี ขอแค่เงินถึงก็พอ" หูเหยี่ยนเก็บถุงผลึกสัตว์ใส่กระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ แล้วลุกขึ้นยืน มองเสิ่นเหมยจากเบื้องบน "เรื่องที่เธอตกลงจะถอนหมั้นน่ะ จริงจังรึเปล่า?"