เมื่อยุคทะเลมาถึง พ่อแม่ของเธอกำลังไปพักร้อนข้างนอกพอดี ส่วนพี่ชายทั้งหลายก็ติดธุระ กระจายกันอยู่คนละที่
เจ้าของร่างเดิมอยู่กับสามีมนุษย์สัตว์ที่ใกล้ตายหลายคน สุดท้ายก็เร่ร่อนมาถึงค่ายอรุณ
ในเนื้อเรื่อง จนถึงช่วงหลัง ครอบครัวของเธอก็ยังไม่มีข่าวคราว เหมือนกับคู่หมั้นของจวินเสวียนคนนั้น การมีอยู่ของตัวละครพวกนี้ ดูเหมือนเพียงเพื่อเน้นว่าตัวประกอบหญิงจอมชั่วอย่างเจ้าของร่างเดิมมีพื้นฐานดีแค่ไหน ใช้ชีวิตดีแค่ไหน แล้วกลับกันก็ยิ่งสะท้อนให้เห็นว่าเธอตกต่ำลงไปในหล่มโคลนแล้วเจ็บหนักแค่ไหน
ที่สำคัญกว่านั้น คือเพื่อเน้นย้ำคุณสมบัติของพระเอกสาวหนิงเสวี่ยที่มาจากครอบครัวยากจน เข้มแข็งและมุ่งมั่น
ครอบครัวของเจ้าของร่างเดิมก็เป็นมนุษย์สัตว์บก พ่อของเธอร่างสัตว์เป็นเสือทอง พี่ชายก็เหมือนกัน ส่วนร่างสัตว์ของแม่ไม่ค่อยชัดเจน เพราะผู้หญิงโตแล้วจะแปลงร่างสัตว์ไม่ได้ ไม่มีใครเอามาพูด แต่เธอจำได้เลือนๆ ว่าไม่ใช่มนุษย์สัตว์ทะเลด้วย ดังนั้น ต่อให้คิดด้วยหัวแม่เท้าก็รู้ว่าหลังยุคทะเล ครอบครัวของพวกเขาจะอยู่กันไม่ดีนัก
“อาเหมย? อาเหมย?” เสิ่นเทียนชื่อเรียกอีกสองครั้ง พอน้องสาวยังเหม่อลอย สีหน้าก็ค่อยๆ เอาจริงเอาจังขึ้น
เขายื่นมือไปแตะหน้าผากเธอ แล้วก้มลงพูดด้วยความเป็นห่วง: “เธอเป็นอะไรไปเนี่ย?”
เสิ่นเหมยกลับมาสติ พูดอย่างลังเล: “หนูไม่เป็นไร...พี่สอง”
เสิ่นเทียนชื่อเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ลูบหัวเธอ: “วันนี้แปลกจังเลย? ชอบจวินเสวียนขนาดนั้นเลยเหรอ? อย่างนั้นทำไมตกลงถอนหมั้นกับเขา? แล้วยังคืนของทั้งหมดให้อีก เสียเปรียบไอ้หนูนั่นเลย”