เสิ่นเหมยตกใจแทบกระโดด แต่พอเห็นหน้านั้นของหลินหลวน ความโกรธที่อัดอั้นมานานก็ปะทุออกมาจนสุดจะกลั้น
ดวงตากลมโตใสกระจ่างของนางฉายความเย็นยะเยือกจับใจ “ไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม?”
พูดยังไม่ทันขาดคำ เสิ่นเหมยก็บีบการ์ดทดลองสัมผัสพลังขั้นสูงแตกทันทีโดยไม่ลังเล
เพียงชั่วพริบตา พลังมหาศาลราวกับทะเลก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่าง ความรู้สึกของพลังมิติขั้นสูงทำให้ทั่วทั้งฟ้าดินกระจ่างแจ่มชัด พื้นที่กลายเป็นอาวุธที่นางควงได้ตามอำเภอใจ
เสิ่นเหมยยกมือขึ้น ไม่แม้แต่จะมอง เพียงแค่ความคิดเดียว มีดมิติหลายเล่มก็พุ่งออกไปอย่างเงียบเชียบ
ไม่มีเสียงกัมปนาทราวภูเขาถล่มทะเลแตก แต่มันร้ายกาจยิ่งกว่า
ม่านตาสีน้ำเงินของหลินหลวนหดลงทันที ร่างกายตอบสนองโดยสัญชาตญาณด้วยการกลายร่างเป็นสัตว์ เกล็ดสีน้ำเงินปกคลุมทั่วกาย แต่เกราะที่เขาภาคภูมิใจกลับบางราวกับกระดาษ เมื่อมีดกรีดผ่าน เกล็ดก็แตกกระจุย ร่วงหล่นลงมาดุจฝนตก เลือดไหลซึมออกจากบาดแผลเล็ก ๆ ไม่นานเขาก็อยู่ในสภาพน่าสังเวชไม่ต่างจากจวินเสวียน
หลินหลวนเซถอยไปหลายก้าว สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อจ้องไปที่เสิ่นเหมย “แกไม่ใช่พลังมิติระดับขั้นสอง?!”
เสิ่นเหมยสีหน้าเรียบเฉย ยกมือขึ้นอีกครั้ง มีดมิติอีกเล่มพุ่งออกไป
จวนจะถึงเวลานั้นเอง ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่มาจากผืนทะเล ฝนตกหนักยิ่งกว่าเดิม
เหล่าสัตว์ทะเลที่ยังอาละวาดอยู่บนเรือราวกับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวบางอย่าง พากันแข็งค้าง แล้วส่งเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก แห่งแย่งกันกระโดดลงทะเล ว่ายหนีไปไกลสุดชีวิต
เพียงพริบตา ทั้งลำเรือก็เงียบสงบลง