พลังอันมหาศาลถูกดูดออกจากร่างกายจนหมดสิ้นในพริบตา
พื้นที่บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เสิ่นเหมยแยกไม่ออกแล้วว่าทิศทางหรือเวลาผ่านไปเท่าไหร่ เธอรู้เพียงว่าต้องกอดจวินเสวียนไว้แน่น เพื่อไม่ให้แสงไหลของมิติทำร้ายเขา ผ่านไปไม่รู้ว่านานแค่ไหน ความรู้สึกไร้น้ำหนักก็พุ่งเข้ามากระทบอย่างกะทันหัน ทั้งคู่ตกลงไปในทะเลอย่างแรง
ความรู้สึกหายใจไม่ออกเข้าปกคลุมปากและจมูกทันที เสิ่นเหมยรีบใช้พลังธาตุไม้ดึงอากาศเข้ามา
เธออุ้มจวินเสวียนว่ายน้ำขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างสุดกำลัง
ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักสีดำทะมึนราวกับถูกเทลงมาจากฟ้า ย้อมผืนทะเลให้ดำสนิท สภาพแวดล้อมที่อับทึบนั้นทั้งหนาวเย็นและหายใจไม่ออก
เสิ่นเหมยตัวสั่นเทิ้ม หยิบเรือไม้เล็กออกจากพื้นที่เก็บของ แล้วผลักจวินเสวียนขึ้นไปก่อน ตัวเองจึงค่อย ๆ ปีนตามขึ้นไป แล้วทรุดตัวลงนอนแผ่หรา หายใจหอบอย่างหนัก เม็ดฝนกระหน่ำลงบนใบหน้า เจ็บแสบ
[ติ๊ง ระบบตรวจพบผู้พิชิตจวินเสวียนกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต กรุณาเจ้าของภารกิจรีบช่วยเหลือโดยด่วน]
เสียงเตือนของระบบดังขึ้นราวกับผีสิงตามหลอกหลอน
มุมปากของเสิ่นเหมยกระตุกอย่างรุนแรง เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปที่จวินเสวียน ลมหายใจของเขาแทบจะสัมผัสไม่ได้แล้ว ใบหน้าซีดขาวจนเกือบโปร่งแสง เธอสีหน้าเคร่งขรึม ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ค้อมตัวลงไปทันที
"จวินเสวียน อย่าตาย"
เธอพูดเบา ๆ แล้ววางมือทั้งสองข้างซ้อนกันลงบนหน้าอกของเขา กดลงอย่างแรง หลังกดไปไม่กี่ครั้ง ก็จับที่ขากรรไกรของจวินเสวียน เชิดหน้าของเขาขึ้น ก้มลงแตะริมฝีปากของเขา แล้วเป่าลมเข้าไปสองครั้งอย่างแรง