ดูเหมือนจะยังไม่พอใจนัก หลินหลวนกระตุกเปลือกตาขึ้นมาครั้งหนึ่ง แล้วยิ้มกล่าวว่า "รู้ไหม เขาไม่แม้แต่จะขัดขืนเลยด้วยซ้ำ"
"หนวดของฟางชิงหรานแทงทะลุผิวหนังของเขา ฉีดเข้าไปในเลือดของเขา... สีหน้าของเขา ฮ่า... ทรมานจริงๆ" พูดมาถึงตรงนี้ หลินหลวนก็ทำท่าทางเกินจริงไปหน่อย ดวงตาเต็มไปด้วยความสุขที่ได้เห็นจวินเสวียนถูกทรมาน
"พวกนายมันบ้าทั้งนั้นแหละ!" เสิ่นเหมยกัดฟันกราม ดวงตากลมโตสีดำขลับเป็นประกายน้ำ
หลินหลวนขมวดคิ้ว หัวเราะเย็นๆ "บ้า? ก็โดนแกทำให้บ้าต่างหากล่ะ"
เสียงของเขาเคร่งขรึม "อาเหมย ถ้าแกเชื่อฟังสักหน่อย ทุกอย่างก็จะไม่เปลี่ยนไป และเรื่องก็จะไม่มาถึงจุดนี้ด้วย พูดสิ แกทำให้ฉันต้องเลิกกัน ตกมาถึงจุดนี้ ฉันควรจะลงโทษแกยังไงดีล่ะ หืม?"
น้ำเสียงของหลินหลวนไม่ร้อนไม่เย็น สายตาจับจ้องไปที่เสิ่นเหมย แต่ยิ่งมอง สายตาของเขาก็ยิ่งเปลี่ยนไป น้ำเสียงเริ่มแปลกๆ "ดูเหมือนแกจะไม่ได้น่าเกลียดเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ?"
เสิ่นเหมยทั้งใจจดจ่ออยู่กับความปลอดภัยของจวินเสวียน แอบด่าหมิงจิ้งในใจว่าทำไมยังไม่มาอีก เลยไม่อยากจะสนใจคำพูดของหลินหลวนเลยแม้แต่น้อย
เธอมีเพียงการ์ดใบนี้ที่ใช้เป็นทางรอดสุดท้าย ระยะเวลาจำกัดแค่ห้านาทีเท่านั้น พอใช้ไปแล้ว จะไปถึงด่านป้อมซางหลางยังไง?
ตอนนี้เอง ฉันซิงก็ค่อยๆ เดินออกมาจากห้องพัก ปลายนิ้วของเขายังเปื้อนคราบเลือด ค่อยๆ เช็ดด้วยผ้าขนหนู มองเสิ่นเหมยแวบหนึ่ง แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ไม่ได้ยังน่าเกลียดเหมือนเดิมหรอกเหรอ? ต่อให้นิ้วเดียวของเสวียเอ๋อร์ก็ยังเทียบไม่ติดเลย"
พูดจบ เขาก็เหลือบตามองหลินหลวนด้วยสายตาเย้ยหยัน "หลังจากนายเลิกกัน ก็ยิ่งเลือกไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ ด้วย แต่ว่านี่ก็ไม่ใช่ความผิดของนายหรอกนะ ยังไงซะ ต่อจากนี้ไปนายก็ไม่มีทางหาผู้หญิงที่งดงามเหมือนเสวียเอ๋อร์ได้อีกแล้ว"