การกลับมาของจวินเสวียน ทำให้สถานการณ์ช่วยเหลือภัยพิบัติคลี่คลายลงได้มาก
เขาเห็นได้ชัดว่ามีประสบการณ์สูง นักพลังธาตุดินและพลังโลหะร่วมมือกันสร้างกำแพงกั้นที่ปลายน้ำท่วม นักพลังธาตุน้ำช่วยระบายน้ำตรงกลาง น้ำในเมืองเล็ก ๆ ก็ลดลงอย่างรวดเร็ว แต่ฝนที่ตกลงมาไม่หยุด อาจกลับมาอีกได้ทุกเมื่อ
ที่แย่ที่สุดคืออาหารไม่เพียงพอ
ค่ายทหารด่านป้อมซางหลาง
จวินเสวียนนั่งอยู่ด้านบน สายตามองไปที่แผนที่โฮโลกรามกลางโต๊ะประชุม
"การช่วยเหลือยังราบรื่น แต่อาหารของชาวบ้านถูกน้ำพัดหายไปหมด พวกเราเอาข้าวในคลังทหารมาใช้จนเกือบหมดแล้ว น้ำหล่อเลี้ยงชีพที่นายพลนำมามีไม่น้อย แต่ถ้าแบ่งให้แต่ละคน จะพอให้ติดฟันได้ที่ไหนกัน..." นายทหารรองคนหนึ่งสีหน้าเคร่งเครียด น้ำเสียงหนักอึ้ง
ยังพูดไม่ทันจบ นายทหารอารมณ์ร้อนอีกคนก็กระหน่ำโต๊ะอย่างแรงจนตาตี่แดงก่ำ: "พวกเราขายชีวิตให้ราชวงศ์ สุดท้ายแม้แต่อาหารก็ยังไม่ได้กิน! พวกเขาไม่คิดจะช่วยเหลือภัยพิบัติเลยสักนิด! ไม่มีข้าว ไม่มียา ไม่มีคน นี่มันจะทิ้งด่านป้อมซางหลางจริง ๆ สินะ!"
พูดจบ ทั่วทั้งห้องเงียบกริบ
อากาศเหมือนถูกดูดออกไปหมด กดดันจนหายใจไม่ออก
ท่ามกลางความเงียบ มีคนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงสงบนิ่ง: "พวกเราไม่ได้ขายชีวิตให้ราชวงศ์ สิ่งที่พวกเราปกป้องคือพลเมืองทุกคนของจักรวรรดิเหลียนอัน รวมถึงญาติพี่น้องของพวกเราที่อยู่บ้านเกิดด้วย"
จวินเสวียนไม่ได้พูดอะไร มองแผนที่โฮโลกราม สีหน้าเรียบเฉย
ยุคทะเลกำลังจะมาถึง ภัยพิบัติครั้งนี้ไม่มีทางหยุดยั้งได้