ทันใดนั้น เลือดกำเดาสองสายก็ไหลรินลงมาจากจมูกของเสิ่นเหมย
จวินเสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย สูดกลิ่นคาวเลือดในอากาศ แล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า "เธอเลือดออก"
เสิ่นเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง เช็ดเลือดกำเดาอย่างช่ำชอง แล้วโบกมือบอก "ไม่เป็นไร"
อันที่จริง ช่วงนี้เธอเลือดกำเดาไหลบ่อยไม่น้อย นี่คือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ ในจิตสำนึก ตอนแรกแค่ปวดหัว แต่ตอนนี้อาการหนักขึ้นเรื่อยๆ หากไม่ออกจากที่นี่ไปเร็วๆ เธอคงต้องมีปัญหาแน่
แต่เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องบอกจวินเสวียน การเรียกร้องความเห็นใจมีแต่จะทำให้เขารู้สึกว่าเธอคิดมากเกินไป
สุดท้ายเสิ่นเหมยก็ย้ายเข้าพักในค่ายทหารด่านป้อมซางหลางได้อย่างราบรื่น
ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะสิ่งของที่เธอนำมามีมากมายจริงๆ ช่วยลดความกดดันแนวหน้าได้อย่างมาก ทำให้เธอกลายเป็นจุดสนใจของกองทัพซางหลางในพริบตา เพียงแต่ทุกคนต่างเข้าใจว่าเธอคือ "อันฉี"
เธอก็ได้รู้ว่าอันฉีคือคู่หมั้นของจวินเสวียน
เรื่องนี้เธอไม่ได้ปฏิเสธ และยังกำชับทหารที่อยู่ใกล้ตัวเป็นพิเศษไม่ให้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเธอ
กลางดึก
ด่านป้อมซางหลางสว่างไสว ผู้ที่มีพลังธาตุไม้และพลังธาตุดินร่วมมือกันสร้างเต็นท์ขนาดใหญ่ กั้นฝนที่ตกลงมาอย่างหนักไว้ได้อย่างมิดชิด กองไฟลุกโชน กลิ่นเนื้อย่างอบอวลไปทั่ว ปนกับเสียงหัวเราะและความสุขของทหารและชาวบ้าน
เสบียงอาหารเพียงพอ ไม่ต้องอดท้องอีกต่อไป และไม่ต้องทุกข์ทรมานกับความกลัวต่ออนาคตอันเลือนราง
คืนนี้ เป็นคืนแห่งความสุขอย่างแน่นอน