[ติ๊ง ตรวจพบผู้ชายระดับสูงสุด นากา ตระกูลงูหนองน้ำระดับ S ต้องการผูกเป็นเป้าหมายพิชิตใจไหม?]
ได้ยินเสียงระบบที่คุ้นเคย เสิ่นเหมยหน้าซีด ตัวสั่นเทา ตะโกนในหัว: “แกมั่นใจได้ยังไงว่าตอนนี้ควรพูดเรื่องนี้? เขาจะกินฉันไหม?”
ระบบก็เริ่มแกล้งตายอีกแล้ว
เสิ่นเหมยแนบกับประตู สายตามองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง พร้อมกับตะโกนในหัวสุดเสียง: “ระบบ พูดกับฉันอีกหน่อย ฉันกลัว!”
[ติ๊ง ตรวจพบผู้ชายระดับสูงสุด นากา ตระกูลงูหนองน้ำระดับ S ต้องการผูกเป็นเป้าหมายพิชิตใจไหม?]
เสิ่นเหมย: “……”
บ้าเอ๊ย!
เธอยืนอยู่นาน ขาเริ่มเมื่อย รอบข้างนอกจากเสียงเกล็ดเสียดสีเบา ๆ ก็ไม่มีอะไรเลย
เสิ่นเหมยกัดฟัน หลับตาด่าในใจ: “ช่างมัน ตายก็ตาย!”
เธออยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ จวินเสวียนยังรอเธออยู่ ถ้าคนข้างนอกเห็นว่าเธอไม่ออกมานาน คิดว่าเธอตายแล้ว ลงมือกับจวินเสวียนจะทำยังไง? ยังไงก็ต้องช่วยบ้าง! ถึงจะแกล้งก็ต้องแกล้งให้เหมือนพยายาม!
เสิ่นเหมยตัดสินใจได้ แล้วเริ่มขยับขา
เพิ่งขยับไปไม่กี่นิ้ว เธอก็พลิกข้อมือ ฝ่ามือมีไหมม้วนเส้นบาง ๆ ปรากฏขึ้น ใช้มันนำทางไปข้างหน้า พร้อมกับคลานไปยังต้นเสียงในท่าทางน่าขัน ช้าและระมัดระวังมาก
เธอเริ่มปรับตัวเข้ากับความมืดได้แล้ว พอจะมองเห็นโครงร่างบางอย่าง
ห้องใหญ่และโล่ง ประกอบกับเสียงเสียดสีแปลก ๆ ไม่ใช่ที่ที่คนปกติจะอยู่ได้จริง ๆ