อันเจ๋อหัวเราะเยาะเบา ๆ น้ำเสียงเย่อหยิ่ง: "ผู้หญิงคนหนึ่ง กับผู้ชายที่พลังตกต่ำ ยังกล้าปฏิเสธฉันอีกเหรอ?"
จวินเสวียนแววตาเผยความดุร้ายกระหายเลือด สะบัดมือเสิ่นเหมยออกแล้วจะพุ่งเข้าไปหา โดยไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย
อันเจ๋อเห็นดังนั้น แววตาแวบหนึ่งด้วยความแปลกใจ จ้องมองจวินเสวียนอยู่นาน เขารู้สึกได้ว่ามนุษย์สัตว์คนนี้ก่อนพลังตกต่ำคงมีฝีมือไม่เบา ถึงแม้ตอนนี้พลังจะอ่อนแอ แต่กลิ่นอายความแข็งแกร่งของผู้มีอำนาจนั้นไม่ใช่เรื่องลวง
"เดี๋ยวก่อน!" เสิ่นเหมยรีบเอื้อมมือไปกอดจวินเสวียนไว้
ในตอนนี้ พวกเขาอยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบจริง ๆ ไม่มีสิทธิ์ที่จะต่อรอง
ที่สำคัญกว่านั้น เธอกลัวว่าจวินเสวียนจะเผยตัวตน
เสิ่นเหมยยิ้มฝืด ๆ กดจวินเสวียนที่กระตือรือร้นอยากจะเข้าไปไว้อีกครั้ง แล้วพูดอย่างใจเย็น: "ฉันไปเอง ขอรบกวนเตรียมห้องให้สามีของฉันพักผ่อนหน่อย"
อันเจ๋อเลิกคิ้วขึ้น มองเสิ่นเหมยอย่างครุ่นคิด แล้วยกมือเป็นสัญญาณ มีคนรีบลงไปจัดการทันที
เสิ่นเหมยพาจวินเสวียนไปอยู่ในห้อง โบกมือเพียงครั้งเดียว เรือก็เต็มห้องไปหมด
เธอจับมือจวินเสวียนไว้ แล้วพูดเสียงเบา: "ถ้าฉันยังไม่กลับมา อย่าเปิดประตูให้ใคร ถ้ามีเหตุการณ์ผิดปกติอะไร หนีไปได้ก็หนีไป เธอก็เป็นพลังมิติ เคลื่อนย้ายได้ รู้วิธีทำใช่ไหม ฉันหาเธอเจอ"
"เสิ่นเหมย" จวินเสวียนเบิกตากว้าง มือจับเสิ่นเหมยไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
"เชื่อฟังหน่อย" เสิ่นเหมยยกมือขึ้นลูบหัวเขา พูดเสียงเบา: "คนกลุ่มนี้ไม่ใช่คนดี เธออย่าแปลงร่างเป็นสัตว์เด็ดขาด"