พอทำท่าทางนั้นเสร็จ เสิ่นเหมยก็ชะงัก เธอพูดพล่ามอะไรออกไปกันแน่!
เธอยิ่งรู้สึกเสียใจ ยกมือขึ้นเกาศีรษะแรงๆ สองที ทั้งที่นิ้วแข็งทื่อ พลางร้องไห้ในใจ
เป็นเพราะตื่นเต้นเกินไปจริงๆ
นากากลับดูสุขุมมาก ยกไหมม้วนส่งเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ ทุกท่วงท่าล้วนสง่างาม สายตามองเห็นท่าทางน่าขันของเสิ่นเหมย พูดเสียงเรียบว่า "ดูเหมือนตอนเรียนเธอจะไม่ค่อยตั้งใจนะ วิชามนุษย์สัตว์วิทยา สำคัญมาก"
เสิ่นเหมยเผยอปากเล็กน้อย ชี้ไปที่หางงูของเขา "ตอนนี้ปล่อยฉันได้หรือยัง?"
หางงูของนากาเลื้อยลงจากเอวเธอช้าๆ แล้วทิ้งตัวลงบนมุมเตียงอย่างไม่แยแส
ไหมม้วนเข้าปากมีรสหวานจางๆ ไหลซ่านไปทั่วร่าง ขับไล่พลังปั่นป่วนในกายออกไป แม้จะช้าแต่ก็ได้ผลจริงๆ
ดวงตาสีแดงเข้มของนากาเปล่งประกายวูบหนึ่ง พูดเหมือนคุยเล่น "ผู้หญิงของจักรวรรดิเหลียนอัน ทำไมถึงอยู่กลางทะเล?"
เสิ่นเหมยโล่งอกเมื่อเป็นอิสระ รีบปีนลงจากเตียงใหญ่สุดหรู แล้วหลบไปอยู่อีกมุมหนึ่ง
"ฉันมากับคนในค่าย แล้วไปเจอสัตว์ทะเลวิวัฒนาการระหว่างทาง เลยพลัดหลงกับพวกเขา บังเอิญเจอลูกน้องนาย พวกเขากักตัวสามีมนุษย์สัตว์ของฉันไว้ ไม่มีทางเลือก ฉันเลยลองเสี่ยงช่วยนาย แต่ดูท่าทางนายแล้ว ไม่เหมือนคลุ้มคลั่งนะ ปกติดีมาก" พ้นอันตรายแล้ว เสิ่นเหมยก็ใจเย็นลง
เธอไม่ได้คิดจะผูกพันกับนากา ผู้ชายของจักรวรรดิถานโจว แถมยังเป็นทายาทจักรวรรดิ ยังไงก็ต้องกลับไป ไม่มีทางอยู่ที่นี่ ผูกพันไปก็แค่เพิ่มปัญหาให้ตัวเอง ตอนนี้เป้าหมายที่เธอผูกพันอยู่ห้าคน ยังไม่มีใครผ่านการพิชิตสมบูรณ์เลย สุดแค่จูบปาก จับมือก็ยังน้อย