เสิ่นเหมยยิ้มออกมา ดวงตาคู่นั้นราวกับมีประกายน้ำระยิบระยับ สีดำและสดใส
หนิงเสวี่ยถึงกับเพิ่งรู้สึกตัวว่า เสิ่นเหมยกลับสวยขึ้นมาก!
เธอทั้งตัวราวกับถูกฟ้าผ่า คว้าข้อมือเสิ่นเหมยไว้แน่น เสียงแหลมคม: "เธอทำศัลยกรรมหรือเปล่า?"
เสิ่นเหมยข้อมือเจ็บ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่สัมผัสได้ถึงเหงื่อเย็นที่ซึมออกมาจากฝ่ามือของหนิงเสวี่ย มุมปากจึงเผยรอยยิ้มประชดประชันขึ้นมา นี่รู้สึกถึงภัยคุกคามแล้วเริ่มกลัวหรือ?
เฮ้อ จริงๆ แล้วก็เป็นนางเอกโลกสัตว์วิญญาณที่โง่เขลาแบบที่เก็บอะไรไว้ไม่อยู่จริงๆ
เธอยิ้ม ไม่ได้ดิ้นรน กลับก้มเสียงลง พร้อมกับความภูมิใจนิดหน่อย: "คนมีเรื่องดีๆ จิตใจก็สดใส ตอนนี้ฉันเป็นผู้มีพลังธาตุคู่ แค่เนี่ยต้องทำศัลยกรรมด้วยเหรอ?"
หนิงเสวี่ยได้ยิน แววตาวาววับด้วยความโหดร้าย กำลังจะอ้าปาก แต่เสิ่นเหมยกลับทำตาปริบๆ ขึ้นมา
เธอสะบัดมือของหนิงเสวี่ยออก แล้วพุ่งไปทางด้านหลัง หนิงเสวี่ยยังไม่ทันหันไป ก็ได้ยินเสียงที่ดูเกินจริงของเสิ่นเหมยดังขึ้น: "หมอหมิง ช่วยใช้พลังรักษาฉันหน่อยสิ เจ็บมากเลย แดงไปหมดแล้วด้วย คุณหนิงนี่ก็จริงๆ น่ะ จะอิจฉาที่ฉันสวยก็เถอะ แต่อย่ามาลงไม้ลงมือกันสิ"
พูดจบ เธอก็เอนตัวพิงไหล่หมิงจิ้งอีก กระพริบตาปริบๆ ดวงตาคลอด้วยน้ำตาคล้ายกระต่ายน้อยที่ตกใจ
หนิงเสวี่ยทั้งตัวแข็งทื่อ หันกลับไปทันที
เมื่อเห็นหมิงจิ้งที่สวมชุดต่อสู้ ใบหน้าของเธอก็มืดลงทันที
ถึงแม้หมิงจิ้งจะไม่เคยพูดคำว่ารักกับเธอ แต่ทุกครั้งที่เธอพาจวินเสวียนไปโรงพยาบาล เขาก็พูดจาอ่อนโยน สีเวลามองเธอ น้ำเสียงที่คุยกับเธอ ต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง! นี่ไม่ใช่ความชอบอะไรล่ะ?