เขากำลังยุ่งอยู่
หญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะตรวจ ร่ายสายตามองหมอหมิงอย่างเจ้าชู้ เสียงหวานใสเอ่ยว่า "หมอหมิงคะ หนูไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ? ไม่รู้เป็นอะไร รู้สึกวิงเวียนหัว ตาลายไปหมด..."
พูดจบก็ส่งสายตาหวานเยิ้มให้เขาอีกครั้ง
หมอหมิงพลิกดูประวัติคนไข้ พยักหน้าให้ผู้ช่วยเล็กน้อย พูดเสียงเรียบว่า "พาเธอไปหาหมอจาง"
หญิงสาววัยรุ่นชะงักไปเล็กน้อย พูดเสียงงอน "ทำไมล่ะคะ หนูอยากให้หมอหมิงตรวจให้หนูเอง!"
หมอหมิงยกมือขึ้นผลักแว่นตาบนดั้งจมูก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกไร้ก้นบึ้ง น้ำเสียงหนักแน่นเป็นพิเศษ "ใจร้อนเกินไป หมอจางเป็นนักพลังธาตุน้ำแข็ง จะได้ช่วยลดอุณหภูมิให้เธอ"
เสิ่นเหมยเดินเข้ามาในห้องทำงานพอดี ได้ยินประโยคนั้นเข้าพอดี
เธอขยับเปลือกตาน้อย ๆ คิดในใจว่าความไม่เข้าอกเข้าใจอารมณ์คนของหมอหมิงนั้นจัดได้ว่าเป็นอันดับต้น ๆ เลยทีเดียว ไม่ว่าจะกับคนไข้หรือกับหนิงเสวี่ยก็เหมือนกันหมด คนทั่วไปคงทนไม่ไหวจริง ๆ แต่ใครจะไปรู้ล่ะ ในเมื่อเขาหน้าตาดีขนาดนั้น แถมยังดื้อรั้นอีกต่างหาก
"คุณ!" หญิงสาววัยรุ่นกัดริมฝีปาก น้ำตาไหลพราก ร้องไห้วิ่งออกจากห้องทำงานไป
เสิ่นเหมยหันกลับไปมอง ส่ายหัวเบา ๆ "เป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ อย่างนี้ ชาติหน้าค่อยได้ครอบครองหนิงเสวี่ยคนเดียวเหอะ"
หมอหมิงเหลือบตามองเธอ "วางของลงแล้วก็ไปได้เลย"
"ฉันไม่ได้มาเอาผลไม้กับไหมม้วนมาให้" เสิ่นเหมยเม้มริมฝีปาก ขมวดคิ้วเล็กน้อย "แผนสำรวจใต้ทะเลของผู้ตรวจการทะเลเริ่มแล้ว อีกหนึ่งชั่วโมงจะขึ้นเรือ จุดหมายคือด่านป้อมซางหลาง"