หลินหลวนหัวเราะเบา ๆ ใบหน้าที่งามเกินเพศนั้นเผยรอยยิ้มที่ประหลาดนุ่มนวลออกมา: "อาเหมย ผมถูกจ้างขึ้นเรือมา จะเรียกว่าตามแกก็ไม่ถูกนะ จะว่าไม่ได้จ้างโดยแก แต่ผมจะปกป้องแกให้ดีแน่นอน"
ชุดต่อสู้สีน้ำเงินของเขาสะท้อนแสงเป็นระลอกคลื่น ตาหงส์จ้องมองเสิ่นเหมยเขม็ง ไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ แค่พิงอยู่ที่กรอบประตู ร่างสูงโปร่งถูกแสงอรุณลากเส้นเค้าโครง เสียงแหบพร่าเล็กน้อย: "อาเหมย แกไม่ใช่พูดหรือไง ว่าอยากอยู่กับฉัน ทำอะไรก็ยอม"
"แกจะทำอะไร" เสิ่นเหมยจ้องตาขวาง เอาแต่ด่าเจ้าของร่างเดิมในใจไปหลายสิบรอบ
จะไปยุ่งกับพวกโรคจิตแบบนี้ทุกวันก็แย่พอแล้ว ยังจะทิ้งขี้ปูนไว้ให้ฉันอีก!
หลินหลวนมองท่าทางระวังตัวของนาง ความโกรธพลุ่งพล่านในใจ แต่บนหน้ากลับยังประคองรอยยิ้มไว้ พอจะเอ่ยปาก ก็มีเสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลัง: "ขอทางหน่อย"
เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกผลักออกไปข้าง ๆ แล้ว
หลินหลวนหน้าบึ้งลง หันไปมองหมิงจิ้ง
หมิงจิ้งไม่แม้แต่จะมองเขา เดินยาวเข้าไปในห้อง
พอเห็นหมิงจิ้ง เสิ่นเหมยก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย สลายพลังวิญญาณที่อัดแน่นอยู่ในมืออย่างเงียบ ๆ ลุกขึ้นจากเตียง ก้าวเข้าไปเกาะแขนหมิงจิ้ง แล้วเอ่ยเสียงออดอ้อน: "กว่าจะกลับมา"
หลินหลวนมองสีหน้านุ่มนวลบนใบหน้านาง และท่าทางวางใจสนิทใจเมื่ออยู่ต่อหน้าหมิงจิ้ง แล้วยิ้มเย็นชา
หมิงจิ้งหยุดเล็กน้อย ก้มมองดวงตาที่แดงก่ำของเสิ่นเหมย คิ้วขมวดมุ่น รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย เขาหันไปมองหลินหลวน สีหน้าไม่สบอารมณ์ยิ่งขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความเย็นเยียบที่ถูกกดไว้: "ยังมีอะไรอีก"