เสิ่นเหมยจ้องหนิงเสวี่ย แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้ม
หนิงเสวี่ยชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป พูดเสียงเรียบ "หัวเราะอะไร"
"เธออิจฉาฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? ตอนเรียนก็เป็นแบบนี้ จบมาก็ยังเป็นแบบนี้" เสิ่นเหมยทำเสียงแผ่วเบา ยักไหล่ "อิจฉาจนอยากให้ฉันตาย แล้วจะได้ครองจวินเสวียนคนเดียวเหรอ? ฮึ คิดไปได้"
เธอส่ายหน้า ไม่อยากยุ่งกับหนิงเสวี่ยอีก รีบก้าวตามเฉาเหมิงกับพวกไป
มือหนิงเสวี่ยที่ห้อยอยู่ข้างตัวค่อย ๆ กำแน่น เล็บเกือบฝังลงในเนื้อ
แม้ไม่อยากยอมรับ แต่คำพูดของเสิ่นเหมยก็แทงเข้าเส้นที่อ่อนไหวที่สุดของเธอจริง ๆ เธออิจฉาเธอจริง ๆ อิจฉาจนแทบบ้า เรื่องอะไรก็สู้เธอไม่ได้ แค่เพราะฐานะดี พันธุกรรมดี ก็ได้สิ่งที่คนอื่นพยายามทั้งชีวิตก็ไม่ได้มา พอได้มาแล้วก็ไม่เห็นค่า แถมยังทำลายอีก คนแบบนี้ จะมาแย่งอะไรกับเธอได้?
เสิ่นเหมยกลับมาไม่ได้แล้ว
หนิงเสวี่ยสีหน้าเรียบเฉย หันหลังกลับไป
*
เสิ่นเหมยเพิ่งตามขบวนได้ก็โดนเฉินซิงขวางไว้
เขากอดอก จ้องเสิ่นเหมย ใบหน้าเด็ก ๆ ที่ยังดูไม่ค่อยโตเต็มที่มีรอยยิ้มจาง ๆ "ดูเหมือนแกจะไม่ได้น่าเกลียดเท่าแต่ก่อนแล้วนะ เรื่องของหลินหลวน ขอบใจมาก เขาเป็นเสี้ยนหนามในใจฉันเลย วางใจได้ คราวนี้ลงไปสำรวจใต้ทะเล ฉันจะ'ดูแล'แกอย่างดี"
พูดจบ แววตาเขาก็เป็นประกายตื่นเต้น
เสิ่นเหมยหัวเราะเย็น ไม่แม้แต่จะมองเขา
เฉินซิงไม่ได้อะไรกลับมา ก็ไม่เขิน แถมยังขยับเข้าไปอีกนิด เขาเงยคางไปทางจวินเสวียน พูดยิ้ม ๆ "ไอ้คนพิการนี่ เดินไม่กี่ก้าวยังไม่ได้ จะลงไปใต้ทะเลยังไงกัน คงได้กลายเป็นเศษอาหารให้สัตว์ทะเลกิน"