“เสิ่นเหมย?” เฉาเหมิงมองหญิงสาวที่ย่อตัวอยู่ในลานบ้านด้วยความไม่อยากเชื่อ “เธอคือเสิ่นเหมย?”
ตอนที่ลาดตระเวนในเขตชั้นนอก เขาเคยไปเก็บค่าที่พักเป็นบางครั้ง และมีความประทับใจที่ลึกซึ้งต่อเสิ่นเหมย ลูกสาวของดยุคที่ตกอับ ไม่นานมานี้ ลีน่า คนรักของเขาในเขตชั้นนอก ถูกจัดการอย่างหนักเพราะลักพาตัวสามีมนุษย์สัตว์ของเสิ่นเหมย เรื่องนี้ทำให้เขาแอบโกรธเสิ่นเหมยอยู่ ดังนั้นเมื่อได้รับคำสั่งจากเบื้องบน เขาจึงตั้งใจมาด้วยตัวเองเพื่อดูความล้มเหลวของเธอ
ผู้มีพลังมิติ ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องดีอะไรเลย
ความขุ่นเคืองที่อัดแน่นอยู่ในใจ กลับสลายหายไปในพริบตาเมื่อเห็นเสิ่นเหมย
เฉาเหมิงจ้องเสิ่นเหมยไม่กะพริบ ใบหน้าหล่อเหลาเผยสีหน้าแสนซับซ้อน ราวกับจำคนตรงหน้าไม่ได้
เสิ่นเหมยในอดีตมีใบหน้าเรียบแบน โยนลงไปในฝูงชนก็หาไม่เจอ ถ้าไม่ใช่เพราะฐานะชนชั้นสูงที่เคยมี และเรื่องฉาวกับผู้ชายระดับ S ห้าคน ก็คงไม่มีใครสนใจผู้หญิงธรรมดาๆ คนนี้
แต่ตอนนี้ เขาเกือบไม่กล้าจำ
เธอสวมชุดลำลองสีขาวเรียบง่าย เอวผูกผ้ากันเปื้อน ผมดำยาวรวบไว้อย่างไม่เป็นทางการ ให้ความรู้สึกขี้เกียจเล็กน้อย เมื่อเงยหน้ามองมา ใบหน้านั้นมีความโดดเด่นสูงมาก
ผิวขาวดั่งเครื่องเคลือบ กระดูกคิ้วชัดเจน ดวงตากลมโตสีดำเข้มราวหมึก เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม สดใสมาก ขนตายาวหนางอนขึ้นอย่างชัดเจน ปลายจมูกเล็กปราณีต ริมฝีปากอวบอิ่มเป็นสีชมพูนู้ดอ่อนๆ
ถึงจะไม่สวยเลิศเลอ แต่กลับมีความอบอุ่นที่ทำให้ผู้คนรู้สึกชื่นชอบ สมเป็นหญิงงามผู้ใสสะอาด