ฉางเจวี๋ยหัวเราะเบา ๆ แต่แววตากลับหม่นลง: "หูเหยี่ยน มนุษย์สัตว์บกที่ร่างวิญญาณแตกสลาย ไม่มีสิทธิ์"
เขาค่อนข้างชอบเสิ่นเหมยจริง ๆ เสิ่นเหมยในตอนนี้
ไม่ว่าจะในฐานะหัวหน้าเผ่า หรือในฐานะผู้ชาย ความรับผิดชอบควรเป็นสิ่งแรก แต่ตอนนี้เขาเป็นแค่มนุษย์สัตว์ที่ไร้ค่า ไปไหนไม่ได้จากค่ายอรุณ หาพวกพ้องไม่พบ ให้ความคุ้มครองพวกเขาไม่ได้ แม้แต่จะปกป้องผู้หญิงคนหนึ่งก็ยังทำไม่ได้ แล้วเรื่องอื่นจะพูดไปทำไม?
หูเหยี่ยนขนตายาวกระพริบเล็กน้อย แววตาคมกริบเจือด้วยความดุดัน: "รู้ก็ดี"
"ความดีของเสิ่นเหมย มาแล้วก็มา หายแล้วก็หาย เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา นายคิดจริง ๆ หรือว่าเธอจะชอบมนุษย์สัตว์ที่ไร้ค่าอย่างพวกเรา? อย่าลืมสิ เมื่อก่อนเธอประจบหลินหลวนยังไง และตอนไปด่านป้อมซางหลาง เธอเลือกหมิงจิ้งเพราะอะไร"
พูดมาถึงตรงนี้ เขาหัวเราะเยาะเบา ๆ ชำเลืองมองฉางเจวี๋ย: "เราไม่มีเวลามาเศร้าโศกเสียใจ อยากเปลี่ยนสถานการณ์ ก็ต้องคิดแผนออกจากค่ายอรุณก่อน ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นเหมยไปตาย ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีสำหรับเรา"
พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกจากท่าเรือ ก้าวขายาว ๆ แต่ฝีเท้าไม่เบาสบายเลยแม้แต่น้อย
ฉางเจวี๋ยยืนอยู่ที่ท่าเรือนาน จนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มมืดลง ถึงได้หันกลับไปยังเขตชั้นใน
เขากลับมาถึงเขตสาม ก็เห็นร่างบาง ๆ ยืนอยู่หน้าบ้านทันที
ฉางเจวี๋ยชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวาบ รีบวิ่งเข้าไป คว้าแขนเธอไว้แน่น เสียงเย็นชาแฝงด้วยความเร่งรีบที่ยากจะปิดบัง: "เสิ่นเหมย! นายไม่ได้ไป!"
หนิงเสวี่ยได้ยินเสียงฉางเจวี๋ย ตอนแรกก็ดีใจในใจ แต่เมื่อได้ยินชื่อที่เขาพูดออกมา ใต้แววตาก็มีแววอิจฉาปนซับซ้อนวาบผ่าน แล้วก็หายไปในพริบตา