เขากำลังจะเรียกฉางเจวี๋ย สองหนุ่มมนุษย์สัตว์เดินผ่านมาด้วยกัน พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
"สวยขึ้นเยอะเลยจริง ๆ ไม่เห็นหรือว่าทำเอาคนใหญ่คนโตในเขตชั้นในหลงใหลกันหัวหมุนเลย?ฉันได้ยินมาหมดแล้ว หมอหมิงคนนั้นนะพรสวรรค์ระดับ S ผู้มีพลังธาตุรักษาระดับสี่!"
หูเหยี่ยนเหลือบมองทั้งสอง ใบหน้าเกียจคร้าน
เขารู้ดีว่าพวกเขากำลังพูดถึงหมิงจิ้ง หึ คนที่แอบคิดไม่ดีกับเสิ่นเหมย
หางตาของหูเหยี่ยนกระดกขึ้นเล็กน้อย เปลือกตาครึ่งหลับครึ่งเปิด ใบหน้าเผยรอยยิ้มเย็นชา พวกผู้ชายโง่เขลาไม่เคยเห็นอะไรดีๆ เจอผู้หญิงก็เดินไม่ตรงทาง แม้แต่เสิ่นเหมยก็ยังมีคนแย่งชิง น่าขันจริงๆ
เขาก้มหน้ากัดเนื้อสัตว์ชิ้นหนึ่ง แล้วก็ได้ยินเสียง——
"ครั้งนี้ได้ยินว่าจุดหมายคือด่านป้อมซางหลาง เฮ้อ ผู้หญิงบอบบางอย่างเสิ่นเหมย ตอนอยู่เขตชั้นนอกยังต้องให้ผู้ชายเลี้ยงดู ไปที่แบบนั้นจริง ๆ คงไม่พอให้สัตว์ทะเลขบเคี้ยวสักสองคำ ช่างเถอะ——"
ขากรรไกรของหูเหยี่ยนเกร็งขึ้นทันที เขาเงยหน้ามองทั้งสองคน "พวกแกพูดว่าอะไรนะ?"
สองคนที่เดินออกไปสองสามก้าวหันกลับมา เมื่อเห็นหูเหยี่ยนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สายตาจะระแวดระวังขึ้นมา "หูเหยี่ยน? นายไม่ได้เข้าสู่เขตชั้นในไปแล้วหรอกหรือ? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
ทันใดนั้น หนึ่งในนั้นเหลือบไปเห็นไม้ไผ่ยาวที่วางอยู่ข้างหูเหยี่ยน ก็หัวเราะขึ้นมา พูดอย่างกวนประสาท "หรือว่าเสิ่นเหมยไม่เอานายแล้ว? ต้องหาของยังชีพเองงั้นสิ? ก็ใช่น่ะสิ นายเป็นมนุษย์สัตว์บกไร้ค่า จะไปเทียบชั้นกับผู้มีพลังธาตุคู่ได้ยังไง? ตอนนี้เขากำลังหวานชื่นกับผู้ชายพลังธาตุรักษาระดับสี่อยู่น่ะสิ"