เสิ่นเหมยกอดจวินเสวียนแน่น
ขนของหมาป่าเงินแข็งกระด้างเหมือนเช่นเคย แต่กลับสัมผัสได้ถึงความเหนียวหนืดชุ่มมือ นั่นไม่ใช่โคลนจากกระแสน้ำเชี่ยวกราก แต่เป็นเลือด กระดูกทั่วร่างของเขาแตกเดาะ ทะลุหนังออกมาอย่างไม่เป็นระเบียบ ร่างกายทั้งร่างไร้เรี่ยวแรงจะยันตัวไว้
นางกับจวินเสวียนถูกกระแสน้ำที่ไหลบ่ามาท่วมท้นพัดพาไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระแทกเข้ากับกำแพงหินอย่างแรง
“อือ...” เสิ่นเหมยเจ็บจนครางออกมาเบา ๆ สมองมึนงงไปหมด
ชั่วขณะนั้น กระแสน้ำรอบข้างก็หายไปอย่างกะทันหัน เสียงร่ำไห้ เสียงร้องครวญครางหายไป ความอึดอัดหายใจไม่ออกก็จางหายไปด้วย เสิ่นเหมยลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน ในชั่วพริบตา ทุกสิ่งราวกับห่างไกลออกไป เหลือเพียงหมาป่ายักษ์ที่เปื้อนเลือดอยู่ในอ้อมแขน
“จวินเสวียน!” เสิ่นเหมยกัดฟันทนเจ็บแล้วเรียกสองครั้ง
ดวงตาสีอำพันค่อย ๆ เปิดขึ้น ตอนแรกยังโฟกัสไม่ได้ สายตาว่างเปล่าล่องลอย ราวกับกลับไปอยู่ที่ค่ายอรุณ เสิ่นเหมยรู้สึกเจ็บปวดในใจ ตาร้อนผ่าว จับขนของจวินเสวียนแน่น แล้วพูดพร้อมเสียงสะอื้น “เรากลับกันเถอะ”
ได้ยินเสียงของนาง ดวงตาคู่งามนั้นค่อย ๆ รวมแสง กลับมามีประกายสดใส
เขามองเสิ่นเหมยนิ่ง ๆ ไม่พูดอะไร แต่แววตากลับมีรอยยิ้ม
“ระบบ!” เสิ่นเหมยตะโกนเรียกในใจสุดแรงเกิด แต่ร่างในอ้อมแขนกลับเริ่มสลายไป ราวกับดาวเต็มฟ้าที่แตกสลาย กลายเป็นแสงสีเงินจาง ๆ ท่ามกลางความเงียบงันอันมืดมิด ก่อร่างเป็นสะพานที่มั่นคง
เสิ่นเหมยมองภาพนั้นอย่างตะลึงงัน