เสิ่นเหมยสูดหายใจเข้าลึก ๆ ช่วงเวลาคุ้มครองปลอดภัยสิ้นสุดลงแล้ว
ต่อไปนี้ เธอกับจวินเสวียนต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น
"เสิ่นเหมย" เสียงของจวินเสวียนทอดยาว ดวงตาสีอำพันเป็นประกายจ้องมองเธอ
เสิ่นเหมยฟังแล้วอดที่จะยิ้มมุมปากไม่ได้ พูดยิ้ม ๆ ว่า "นายพูดเป็นอย่างอื่นได้ไหม?"
จวินเสวียนเอียงคอมองเธอ แต่กลับไม่พูดอะไร
เสิ่นเหมยส่ายหน้า สายตาทอดไปที่บาดแผลบนตัวเขา พิษประสาทที่ฟางชิงหรานฉีดเข้าไปถูกกำจัดจนหมดแล้ว แต่บาดแผลภายนอกยังไม่หายดี เธอชี้ไปที่บาดแผลบนตัวเขา แล้วพูดเสียงเบา "ให้ฉันเปลี่ยนยาให้นายไหม?"
จวินเสวียนก้มหน้ามองตัวเอง ดูเหมือนจะเข้าใจ เดินเข้ามาอย่างว่านอนสอนง่าย แล้วนั่งขัดสมาธิต่อหน้าเสิ่นเหมย
เสิ่นเหมยอดหัวเราะออกมาไม่ได้ มองแบบนี้ ดูเหมือนหมาตัวใหญ่ที่เชื่อฟังจริง ๆ ด้วย
เธอค่อย ๆ ถอดชุดต่อสู้ของเขาออก บาดแผลเริ่มซีดขาว ถูกน้ำฝนแช่จนมีทีท่าจะอักเสบ
เสิ่นเหมยขมวดคิ้ว ไม่กล้าชักช้า ค่อย ๆ ทำความสะอาดบาดแผลให้เขา ทายาขี้ผึ้ง กลัวว่าเขาจะเจ็บ จึงโน้มตัวไปเป่าให้เบา ๆ ตอนนี้เองที่เธอสัมผัสได้ว่าร่างกายทั้งตัวของเขาเกร็งตึงขึ้นมา
ในเวลานี้ มือหนึ่งเธอถือยา อีกมือถือสำลี กำลังทายาลงบนบาดแผลของเขา
ในแสงเงามืด ๆ ชุดต่อสู้ของจวินเสวียนหลวม ๆ เปิดออก เผยให้เห็นแผ่นท้องและเอวที่เต็มไปด้วยพลัง เสิ่นเหมยอดไม่ได้ที่สายตาจะถูกดึงดูดไป กล้ามเนื้อหน้าท้องที่แน่นกระชับเป็นมัด ๆ เส้นสายชัดเจน ร่องลึก สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือเส้นเลือดที่โป่งนูนเป็นทางใต้ผิวหนัง พาดผ่านตามแนวกล้ามเนื้อ