เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ปลอบใจว่า "จริงๆ แล้วเธอทำได้มากพอแล้ว ไม่ควรเก็บตัวเองไว้กับอดีต ถ้าพวกเขายังอยู่ คงไม่อยากให้เธอยอมแพ้ตัวเองแบบนี้"
จวินเสวียนยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้า "ฉันไม่ได้ยอมแพ้ตัวเอง ฉันแค่อยากพยายามเป็นตัวเองอีกครั้ง เธอรู้ไหมว่าสิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดคืออะไร?"
เสิ่นเหมยชะงักไป ไม่อยากถามต่อ
จวินเสวียนไม่ได้ตอบ แต่มองไปที่เนื้อปิ้งในมือเธอ "ให้ฉันหรือ?"
เสิ่นเหมยพยักหน้า จู่ๆ ก็รู้สึกหนักใจขึ้นมา
"ตอนอยู่ที่ค่ายอรุณ ฉันได้กลิ่นเนื้อปิ้งที่เธอทำ มันหอมมาก" จวินเสวียนขยับเข้าไปใกล้กองไฟอีกนิด ใบหน้าผ่อนคลาย พูดชมอย่างจริงจัง
เสิ่นเหมยอดไม่ได้ที่จะมองเขา แล้วก็เห็นรอยยิ้มที่แววตาของเขาจริงๆ
ชอบยิ้มจริงๆ นะ
แต่ยิ่งหนักใจขึ้นไปอีก จะทำยังไงดี?
คืนนี้บทสนทนาจบลงโดยไม่ได้ข้อสรุป
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ทั้งสองเปิดใจกัน จวินเสวียนก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขากลายเป็นแม่ทัพที่ยิ้มแย้ม ร่าเริง เปี่ยมพลัง และทะเยอทะยานอย่างที่เหล่านักรบหนุ่มพูดถึง เวลาคุยกับเสิ่นเหมย เขาเปิดเผยและจริงใจ เต็มไปด้วยความอบอุ่น
ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนกัน นั่งคุยกันได้อย่างสงบและเปิดอก
เสิ่นเหมยก็ไม่เคยหยุดปลอบใจ ดูเหมือนพี่สาวใจดีที่คอยสอนใจจวินเสวียนอย่างอดทน
เขายิ้มตลอดเวลา
ยังไม่ได้ปลอบใจให้หายดี ภัยพิบัติก็มาเยือนก่อน