ถึงจะดูถูกก็เถอะ แต่เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว จะทำยังไงได้ล่ะ?
เสิ่นเหมยเริ่มศึกษามัน
จุดแสงสีชมพูที่ปลายนิ้วกระโดดโลดเต้นอย่างคึกคัก แต่ทั้งให้พลังโจมตีไม่ได้ ทั้งให้พลังรักษาไม่ได้ ใช้เวลาอยู่นานสองนาน ในที่สุดพลังของเธอก็ถูกดูดจนหมด สมองเริ่มง่วงงุน เธอรู้สึกว่าตัวเองขาดทุนทันที
เธอยังไม่ได้ใช้เท่าไหร่เลย พลังวิญญาณก็หมดเกลี้ยงแล้ว!!
เสิ่นเหมยรู้สึกตกใจเล็กน้อย ต่อให้เป็นแค่ระดับขั้นหนึ่ง ก็ไม่ควรใช้หมดเร็วขนาดนี้นี่นา
ความง่วงที่เกิดจากการดูดพลังวิญญาณจนหมดทำให้สมองมึนงง เปลือกตาก็เริ่มหย่อนลงมา ความคิดบอกว่าลอยอยู่กลางทะเลต้องระวัง นอนไม่ได้ แต่ร่างกายกลับทนไม่ไหว ล้มลงพร้อมเสียงดังปัง ไปนอนลงข้างๆ จวินเสวียน
จวินเสวียนที่สติก็เสียหาย จิตใจก็เหนื่อยล้าเหมือนกัน ได้ยินเสียง ก็ขยับตัวขึ้นอย่างเกียจคร้าน เปิดตามองเสิ่นเหมยที่อยู่ข้างๆ หางหมาป่าสีเงินขาวฟูฟ่องพันรอบตัวอย่างแผ่วเบา กักเธอไว้แน่นหนา หัววางลงข้างๆ เธอ แล้วก็หลับต่อไปอย่างหนัก
เรือลอยอยู่กลางทะเล ไหวเอนเบาๆ ลอยไปไกล กระเพื่อมเป็นระลอกเล็กๆ
...
วันรุ่งขึ้น ตอนที่เสิ่นเหมยตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว
เธอลืมตา สมองยังมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง แต่เสี้ยววินาทีถัดมาก็รู้สึกตัวเต็มที่ รีบลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ยังคงเป็นห้องเล็กๆ ในเรือ เงียบสงบ ดูปกติสุข
เสิ่นเหมยตะลึง นอนทั้งคืน กลับไม่มีสัตว์ทะเลมาโจมตีแม้แต่ตัวเดียว?
เธอกำลังจะลุกขึ้น จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างพันอยู่ที่เอว ก้มลงมอง เห็นหางหมาป่าสีเงินขาวพันอยู่กับเธอแน่น ขนฟูๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่น