เรือใหญ่จอดเทียบท่าอย่างรวดเร็ว คลื่นที่ซัดขึ้นมาผลักเรือของเสิ่นเหมยออกไปไกลพอสมควร
ไม่นานก็มีคนยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ ตะโกนถามพวกเขาด้วยเสียงดัง “พวกเจ้าเป็นใคร?”
เสิ่นเหมยถูกจวินเสวียนบังไว้ด้านหลัง เธอกดเสียงต่ำถาม “เราจะเข้าไปไหม?”
จวินเสวียนไม่ตอบ เพียงจ้องมองผืนทะเลไม่ไกลออกไปอย่างเคร่งเครียด ดวงตาสีเหลืองอำพันของเขาเต็มไปด้วยความดุร้าย
เสิ่นเหมยเม้มริมฝีปากเล็กน้อย พอจะเข้าใจได้ แม้จะสูญเสียความทรงจำทั้งหมด ด่านป้อมซางหลางก็ยังคงเป็นเขตหวงห้ามสำหรับจวินเสวียน เป็นที่ที่วิญญาณของเขาสังกัดอยู่ ไม่ยอมให้ใครมายุ่ง
แต่พูดอีกทางหนึ่ง คนเหล่านี้ขับเรือใหญ่ที่หรูหราเช่นนี้ ดูจากรอยเลือดและรอยข่วนอันน่ากลัวของสัตว์ทะเลที่อยู่บนกราบเรือแล้ว ก็รู้ว่าพวกเขาต้องเจออุปสรรคมามากมาย แต่พวกเขาก็ยังมาถึงด่านป้อมซางหลางได้อย่างราบรื่น เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งเหนือกว่าทีมที่ออกมาจากค่ายอรุณมาก หัวหน้าทีมอย่างน้อยก็เป็นมนุษย์สัตว์ระดับขั้นเจ็ด
ระดับขั้นเจ็ด ในโลกสัตว์วิญญาณนับว่าเป็นพวกที่มีพรสวรรค์โดดเด่นมาก เหมือนจวินเสวียน ตอนที่ยังไม่เกิดเรื่องก็เป็นระดับขั้นเจ็ด
จักรวรรดิหวาดระแวงเผ่าหมาป่าอิ๋นซวง หวาดระแวงอำนาจทางทหารในมือของจวินเสวียน ยิ่งไปกว่านั้นยังกลัวว่าเขาจะก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้วคิดก่อการกบฏ ตอนนั้นทั้งจักรวรรดิคงไม่มีใครหยุดเขาได้
“ไปดูกันเถอะ” เสิ่นเหมยตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองลอยอยู่กลางทะเล ไม่รู้ว่าชาติไหนจะเจอผู้คน พลังวิญญาณสายโชคที่จับต้องไม่ได้นี้จะปกป้องพวกเขาได้นานแค่ไหนก็ยากจะบอกได้ สู้ขึ้นเรือไปดูสถานการณ์ก่อนดีกว่า อีกอย่างเป้าหมายของพวกเขาดูเหมือนจะเป็นด่านป้อมซางหลาง จวินเสวียนทนรอไม่ไหวที่จะฆ่าคนอยู่แล้ว พอดีถือโอกาสแอบขึ้นเรือไป สอบถามสถานการณ์ไปด้วย