"ทำตามแผนไหม?" ฉันซิงพิงราวระเบียง เหลือบตามองฟางชิงหราน
"พอถึงด่านป้อมซางหลาง จวินเสวียนก็ต้องลงทะเล ตอนนั้นเราค่อยลงมือ ใครก็ไม่รู้ไม่เห็น" ฟางชิงหรานน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับพูดถึงเรื่องเล็กน้อย
ฉันซิงชูนิ้วโป้งให้เขา แต่แววตากลับแฝงการเยาะเย้ย: "พูดถึงความโหดเหี้ยม ใครจะสู้แกได้ล่ะ"
ฟางชิงหรานไม่โกรธ มองข้างๆ ฉันซิง แล้วพูดช้าๆ: "เสวี่ยเอ๋อร์ปฏิบัติต่อจวินเสวียนยังไง แกก็เห็นอยู่ ตอนนี้ผลึกสัตว์ส่วนใหญ่ในบ้านส่งไปถึงมือเขาแล้ว แกกลืนคำนี้ลงคอได้เหรอ? พอจวินเสวียนฟื้นพลัง พัฒนาร่างมหาสมุทรสำเร็จ แกกับฉัน จะยังมีตำแหน่งอะไร?"
"ก็จริง" ฉันซิงถอนหายใจ นึกถึงท่าทีของหนิงเสวี่ย น้ำเสียงเริ่มเปรี้ยว "ไอ้ขยะอย่างมัน ไม่รู้ดีตรงไหน เอาเถอะ อย่าพูดถึงมันเลย เสิ่นเหมยล่ะ? จะจัดการยังไง?"
พูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าฉันซิงจริงจังขึ้น นี่คืองานสำคัญที่สุดที่เจ้าแม่มอบหมายให้พวกเขา
ฟางชิงหรานสายตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเคาะราวระเบียงเบาๆ
ครู่หนึ่ง เขาหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงเรียบเฉย: "เสิ่นเหมยมีหมิงจิ้งคอยคุ้มกัน สู้ตรงๆ ไม่ได้..."
เขาหยุดไปครู่ เสียงเบาลงอีก: "แต่ตัวเธอเองไม่แข็งแกร่ง พอถึงด่านป้อมซางหลาง เธอก็ต้องลงทะเล แค่ล่อหมิงจิ้งออกไป จัดการเธอไม่ยาก ยิ่งไปกว่านั้น เรายังมีเหยื่อล่ออยู่ในมือ ไม่ต้องกลัวไม่มีโอกาส"
"แกหมายถึงใช้จวินเสวียนเป็นเหยื่อล่อเสิ่นเหมย?" สายตาฉันซิงเป็นประกาย มีความสงสัยปนอยู่ น้ำเสียงเกินจริง: "ล้อเล่นเหรอ เสิ่นเหมยทำได้แม้กระทั่งขายจวินเสวียน แล้วจะยอมเข้ามาใกล้พวกเราเพราะจวินเสวียนเหรอ?"