เสิ่นเหมยสีหน้าดูเคร่งเครียดเช่นกัน
ลอยอยู่กลางทะเลมาสามวัน เธอยิ่งเข้าใจถึงความโหดร้ายและนองเลือดของยุคทะเลมากขึ้น
สัตว์ทะเลมักจะโจมตีในยามดึก พวกมันถึงแม้หน้าตาจะน่าเกลียด แต่กลับมีสติปัญญา ชอบเลือกโจมตีตอนที่มนุษย์สัตว์ที่สุดจะอ่อนเพลีย คลื่นแล้วคลื่นเล่า คืนก่อนหน้านี้แม้แต่หมิงจิ้งก็ต้องเข้าร่วมการต่อสู้ จึงจะขับไล่สัตว์ทะเลที่กรูกันเข้ามาได้ คนที่ออกจากค่ายตอนแรกมีห้าร้อยกว่าคน ในเวลาเพียงสามวัน ก็ลดลงเหลือสามร้อย
การต่อสู้ดุเดือดเกินไป เรือใหญ่ก็ชำรุดบ้าง สุดท้ายต้องพึ่งผู้มีความสามารถพลังโลหะลงมือ จึงจะไม่จมลงทะเล
แม้คืนที่ทะเลสงบนิ่งก็ยังมีการโจมตีที่รุนแรง จะพูดอะไรกับคืนที่ฝนตก
น้ำฝนเป็นอาหารหล่อเลี้ยงสัตว์ทะเล ทำให้พวกมันออกจากทะเลไปแล้ว ยังคงมีชีวิตชีวาอย่างเต็มเปี่ยม
ราวกับจะยืนยันคำพูดของหมิงจิ้ง ฟ้าคำรามสนั่นหวั่นไหว ฝนเทกระหน่ำลงมา
บนเรือใหญ่ก็มีเสียงแตรแหลมดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของซวีจวิ้นเซิง: "คืนนี้สัตว์ทะเลจะบุกโจมตีครั้งใหญ่ ขอทุกคนอย่าหวงพลังวิญญาณ ร่วมมือกัน! ให้พวกสัตว์ป่าเถื่อนเหล่านี้รู้ว่า โลกสัตว์วิญญาณนี้ ใครกันแน่ที่เป็นใหญ่!"
"ฉันต้องไปหาจวินเสวียน" เสิ่นเหมยสูดหายใจเข้าลึก แล้วพูดเสียงเรียบ
หมิงจิ้งขมวดคิ้ว สายตามองไปที่ต้นคอขาวของเธออย่างเย็นชา เสียงมีคำเตือน: "คืนนี้จะต้องวุ่นวายแน่ เขามีฟางชิงหรานกับฉันซิงคุ้มกัน เธอห่วงตัวเองดีกว่า"
เสิ่นเหมยหันมามองหมิงจิ้ง สายตาเอาจริงเอาจัง: "เพราะมีพวกเขานี่แหละ ฉันถึงไม่วางใจ"