“หมอหมิง?” เสียงของซวีจวิ้นเซิงดังมาจากด้านหลัง
หมิงจิ้งเปลือกตาครึ่งปิดครึ่งเปิด ตอนหันกลับมาสีหน้าก็อ่อนโยนขึ้น พยักหน้าให้ซวีจวิ้นเซิงเล็กน้อย: “หัวหน้าทีมซวี”
ซวีจวิ้นเซิงส่งสัญญาณให้ลูกน้องจัดการศพต่อไป เดินเข้ามาใกล้หมิงจิ้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ: “ได้ยินมานานแล้วว่าหมอหมิงไม่เพียงเป็นยอดฝีมือด้านพลังรักษา แต่ยังเป็นมนุษย์สัตว์ตระกูลจระเข้เขียวระดับ S ที่แข็งแกร่งไม่น้อย”
หมิงจิ้งสีหน้าถ่อมตัว ตอบกลับอย่างมีมารยาท: “หัวหน้าทีมซวีพูดเกินไป ท่านเป็นองครักษ์ข้างกายผู้ตรวจการทะเล เป็นหัวหน้าทีมในภารกิจครั้งนี้ พลังต่อสู้ระดับขั้นห้า ข้าน้อยเทียบไม่ติด”
ใครจะไม่ชอบฟังคำดี ๆ ล่ะ?
รอยยิ้มบนใบหน้าซวีจวิ้นเซิงยิ่งลึกขึ้น: “พลังของคนเพียงคนเดียวนั้นจำกัด ด่านป้อมซางหลางอยู่ห่างไกล อันตรายไม่น้อย คงต้องรบกวนหมอหมิงช่วยเหลือด้วย”
ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน ศพมนุษย์สัตว์ที่ขาดวิ่นอีกหลายร่างถูกโยนลงสู่ทะเลกว้าง
หมิงจิ้งมองท่าทีไม่ใส่ใจ แถมยังภาคภูมิใจของซวีจวิ้นเซิง ก็หมดอารมณ์จะพูดคุยต่อ เอ่ยขึ้น: “ผู้หญิงยังอยู่ในห้องพัก เธออยู่คนเดียวจะกลัว ข้ากลับไปก่อน”
ซวีจวิ้นเซิงตะลึงไปครู่หนึ่ง เพิ่งนึกได้ว่าหมิงจิ้งขึ้นเรือมาในฐานะผู้คุ้มกัน
เขามีอารมณ์สนใจขึ้นมาอีก เอ่ยถามอย่างสงสัย: “คุณกับคุณหนูเสิ่นนั่น...?”
ด้วยฐานะของหมิงจิ้ง ความช่วยเหลือเล็กน้อยคงไม่พอให้เขารับภารกิจอันตรายขนาดนี้ การที่เขายอมขึ้นเรือไปกับเสิ่นเหมยที่ด่านป้อมซางหลาง ถ้าจะบอกว่าไม่ชอบ ก็คงไม่มีใครเชื่อ