เสิ่นเหมยหรี่ตามองอีกฝ่าย ขยันเยาะเย้ยถากถาง
“ใครกล้ากินฝีมือแก?”
เสิ่นเหมยกลอกตา หัวเราะเย็นชา
“จะกินก็กิน ไม่กินก็ช่าง ฉันตามใจแกเกินไปแล้ว”
ตอนนี้เธอคือ "คุณพ่อผู้ให้เงิน" กินของเธอ อยู่บ้านเธอ ต่อไปก็ต้องพึ่งพาเธอป้อนทรัพยากร ทำตัวหยิ่งผยองขนาดนี้ใครจะทนไหว! ต้องทำให้หูเหยี่ยนรู้ให้ชัด ใครคือหัวหน้าครอบครัวคนนี้!
หูเหยี่ยนขมวดคิ้วแน่น ถูกท่าทีของเสิ่นเหมยทำให้โกรธจนขำ
วินาทีต่อมา เขาก็เห็นเสิ่นเหมยจัดเนื้อสัตว์ที่ตักใส่กล่องข้าวเข้าไป สีหน้าของเขาก็มืดลงทันที
เขาก้าวยาว ๆ เข้ามา คว้าชามเนื้อสัตว์ไปทันที แล้วยิ้มเย็น
“จะเอาไปให้หลินหลวน?”
“เลี้ยงดูสามีมนุษย์สัตว์ที่หย่าร้างแล้ว เป็นหน้าที่ของเธอในฐานะเจ้าแม่” พูดจบเขาก็หยิบเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปาก รสเค็มและหอมกลมกลืนกัน ตรึงใจเขาทันที
หูเหยี่ยนเลิกคิ้ว มองเสิ่นเหมยอย่างแปลกใจเล็กน้อย
“ทำเองจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่งั้นล่ะ? ในบ้านนี้มีคนอื่นอีกไหมนอกจากนายกับฉัน?” เสิ่นเหมยพูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย แล้วตักชามที่สองต่อ เธอรู้อยู่แล้วว่าหน้าด้านอย่างหูเหยี่ยนไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองอด จึงทำเผื่อไว้เพิ่ม เผื่อไม่พอจริง ๆ
[ติ๊ง ตรวจพบผู้ถูกพิชิตหูเหยี่ยนระดับความชอบเพิ่มขึ้นสองจุด ตอนนี้ระดับความชอบ 7%]
เสิ่นเหมยเหลือบมองหูเหยี่ยนที่กำลังตั้งอกตั้งใจกิน แล้วรู้สึกสบายใจ
เธอถือกล่องข้าวที่จัดเสร็จเดินออกไป พลางพูดไปด้วย
“ในหม้อยังมีอีก ถ้ากินไม่อิ่มก็ตักเพิ่มเอง”
พูดจบ ประตูก็ปิดลงเสียงดังปัง
ในห้องเงียบสงัดลง หูเหยี่ยนก้มมองเนื้อในชาม เม้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาจิ้งจอกยาวแคบ ๆ วาบความสงสัย ตั้งแต่เจอเสิ่นเหมยที่ตึกของรัฐบาลวันนี้ มาจนถึงตอนนี้ที่ได้กินเนื้อหอม ๆ ก็ให้ความรู้สึกไร้สาระและไม่จริงอย่างมาก เหมือนอยู่ในฝันที่ไม่มีทางเป็นจริง