เห็นเสิ่นเหมยยิ้มแก้มแทบปริ ราวกับได้อะไรมาคุ้มค่า ฉางเจวี๋ยก็ได้แต่กระตุกตาปริ๊ด
เขากำลังจะบอกว่าตัวเองไหวแล้ว แขนอ่อนนุ่มสองข้างก็สอดเข้ามาพยุงเขา ความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้น เหมือนกับตอนที่เขาตกทะเลแล้วถูกดึงขึ้นมาทุกอย่าง หันข้างไปมองเสิ่นเหมยที่ทำหน้าราวกับไม่ได้คิดอะไร ฉางเจวี๋ยแอบถอนหายใจอย่างจนใจ
เขาพยุงฉางเจวี๋ยออกจากห้องผู้ป่วย ตามพยาบาลไปที่ห้องบำบัด
“วันนี้คุณหมอหมิงตรวจ คุณทั้งสองนั่งรอที่หน้าประตูแป๊บนะ เดี๋ยวเรียกเข้าไป” พยาบาลบอกเสร็จ ก็ชำเลืองมองฉางเจวี๋ยอย่างอาลัยอาวรณ์ สุดท้ายก็กัดริมฝีปาก แล้วหันหลังเดินไป
ต่อให้ผู้ชายหน้าตาดีแค่ไหน ก็แต่งงานแล้ว เธอคงไม่มีโอกาสแล้วล่ะ
เสิ่นเหมยมองออกว่าพยาบาลคิดอะไรอยู่ จึงพยุงฉางเจวี๋ยให้นั่งลง แล้วจ้องหน้าเขานานสองนาน จนเขาหน้าบึ้งใส่ ก่อนจะเอ่ยเย้าเล่นๆ: “ท่าทีจะตีสนิทได้ไม่เลวนี่นา”
ฉางเจวี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้โต้ตอบอะไร
ทั้งคู่นั่งเงียบ เสิ่นเหมยจมอยู่ในระบบ มองแผงข้อมูลส่วนตัวของตัวเอง ส่วนฉางเจวี๋ยเหมือนจะรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มดีขึ้น การนั่งเงียบๆ แบบนี้มันดูเก้อๆ เขาจึงถามขึ้น: “เมื่อกี้เธอบอกว่า หูเหยี่ยนเข้าเขตชั้นในด้วย?”
เสิ่นเหมยกลับมาจากภวังค์ พยักหน้า: “ใช่สิ มาอวดดี ขอค่าอุปการะจากฉัน แต่พอคิดดีๆ ดูแล้ว ยังไงก็รู้จักกันมานาน ความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา ช่วยได้ก็ช่วยไป”
ฉางเจวี๋ยเม้มริมฝีปากบางๆ หันข้างมองเสิ่นเหมย แววตาคมกริบ แต่สีหน้าอ่อนโยนลงมาก
เสิ่นเหมยในตอนนี้ ต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง เธอยอมช่วยเขา ช่วยหูเหยี่ยน นับว่าเปลี่ยนแปลงไปมากแล้ว เรื่องเก่าๆ จบลงพร้อมการหย่าร้างไปแล้ว บางที เขาคงไม่ควรเอาแว่นตาเดิมๆ มาวางที่ตัวเธออีก