หนิงเสวี่ยสีหน้าไม่ดีนัก กัดฟันกรอด ๆ พูดว่า “พูดจาเพราะหูแต่ไม่จริงใจ”
ปากพูดแบบนั้น แต่ใจกลับไม่ค่อยสบายนัก ตั้งแต่รับจวินเสวียนกลับมา เธอพยายามทำดีกับเขาสารพัด แต่ก็ได้แค่คำ “ขอบคุณ” เย็นชา ๆ กลับมา เขาเย็นชาเกินไป
สีหน้าดีใจและดูถูกของเสิ่นเหมยก็ยิ่งไปกระตุ้นปมในใจที่เธอไม่เคยพูดถึง
เธอมาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะความพยายามของตัวเองล้วน ๆ เสิ่นเหมยแค่โชคดีที่ตื่นพลังธาตุคู่ ก็สามารถข้ามชนชั้นขึ้นมาได้ง่าย ๆ มาอยู่ห้องข้าง ๆ และเป็นเพื่อนบ้านกับเธอได้ เธอมีสิทธิ์อะไร?
ไม่พอใจ แค้นใจ อิจฉา... อารมณ์ต่าง ๆ ปะปนกัน กลายเป็นความเจ็บปวดและความเกลียดชัง
เสิ่นเหมยได้ทุกสิ่งที่เธอต้องการอย่างง่ายดาย ตอนนี้ยังจะมาแย่งผู้ชายกับเธออีก เธอจะไม่มีวันถอยให้เด็ดขาด!
“เวลาใกล้แล้ว ฉันต้องกลับไปทำกับข้าวให้สามีมนุษย์สัตว์แล้วล่ะ” เสิ่นเหมยยิ้มตาหยี โบกมือลาให้หนิงเสวี่ยด้วยอารมณ์ดี ไม่สนใจเลยว่าคำพูดนี้จะกระทบหนิงเสวี่ยมากแค่ไหน
เธอผลักประตูเข้าไปในบ้าน ปัง! ปิดประตูเสียงดัง ตัดสายตาอันซับซ้อนของทั้งสามคนออกไป
“เสวี่ยเอ๋อร์…” ฟางชิงหรานอยากจะปลอบสักสองสามคำ แต่หนิงเสวี่ยหันหลังเดินไปแล้ว
เธอเดินไปพร้อมกับกดโทรออกจากคอมพิวเตอร์สมองกล ปลายทางปรากฏร่างสูงโปร่งของหมิงจิ้ง
หนิงเสวี่ยกลับมาสีหน้าอ่อนโยน พูดเสียงเบา “คุณหมอหมิง วันนี้ฉันติดธุระนิดหน่อย คืนนี้รบกวนคุณหน่อยได้ไหมคะ อยากพาจวินเสวียนไปตรวจ รอบที่แล้วพลาดไป กลัวร่างกายเขาจะมีอะไรผิดปกติ”