พูดจบ เธอก็ไม่สนใจหูเหยี่ยนอีก ตั้งใจชื่นชมสถานที่ที่กำลังจะได้อาศัยอยู่ต่อจากนี้
นอกจากสวนแล้ว ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านครบครันมาก ห้องครัวก็ใหม่เอี่ยม ยังมีหุ่นยนต์ทำความสะอาดด้วยซ้ำ
ห้องนอนเจ็ดห้อง นอกเหนือจากห้องหลักแล้ว ห้องอื่น ๆ ก็มีขนาดพอ ๆ กัน
เสิ่นเหมยนอนห้องหลักอย่างเป็นธรรมชาติ ก็เธอเป็นคนจ่ายเงินเอง จะให้ใครมาใช้ก่อนได้เล่า
หูเหยี่ยนยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูสวน ก้มมองกุญแจเย็นเฉียบในฝ่ามือ สักพักก็เงยหน้ามองประตูที่เปิดกว้าง แววตาวูบไหวไปมาอย่างประหลาด ขอบตาแดงยิ่งขึ้น
หลังยุคทะเล สิ่งที่เขาเห็นล้วนแต่เป็นการเยาะเย้ยและความมุ่งร้ายจากคนอื่น เขตชั้นนอกแบบนั้น ล้วนแต่เป็นที่อยู่ของพวกคนชั้นต่ำ พวกเขาคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตแบบนั้นมานานแล้ว พอเห็นคนที่เคยสูงส่งอย่างระดับ S ตกต่ำมาอยู่ร่วมชะตากรรมเดียวกับตน ความอิจฉาริษยาและความสะใจในใจแทบจะกัดกินคนได้ หากพวกเขายังมีกำลังวังชาเหลืออยู่บ้าง คงถูกพวกนั้นเขมือบจนเหลือแต่กระดูกไปนานแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับความปรารถนาดี ตลกก็แต่ที่ความปรารถนาดีนี้กลับมาจากเสิ่นเหมย
นี่มันเรื่องอะไร?
คนที่เคยผลักเขาลงนรก ตอนนี้จะดึงเขาขึ้นสวรรค์งั้นหรือ?
หูเหยี่ยนมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน เขากำกุญแจในมือแน่น รอยยิ้มบนใบหน้ากลายเป็นท่าทางสบาย ๆ ในไม่ช้า แล้วเดินเข้าบ้านอย่างไม่รีบไม่ร้อน
เพิ่งเข้าไป ก็เห็นเสิ่นเหมยเดินลงมาจากชั้นบนเข้าห้องครัว
หูเหยี่ยนเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มองเธออย่างสงสัย
เสิ่นเหมยเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลดยุค ตั้งแต่ไหนแต่ไรมีคนรับใช้รายล้อม ไม่จำเป็นต้องเข้าครัวด้วยตัวเอง แค่โทรศัพท์ไป ร้านอาหารหรูหราต่าง ๆ ก็จะส่งอาหารมาส่งถึงที่ ตอนนี้เข้าครัว จะเล่นบทแม่ศรีเรือนเพื่อเอาใจหลินหลวนงั้นเหรอ?