ผลพวงจากการที่เสิ่นเหมยตกลงถอนหมั้นส่งผลตามมาอย่างไม่ขาดสาย
จวินเสวียนเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วนว่า ถ้าไม่ได้แต่งงานกับเสิ่นเหมย ชีวิตของเขาจะเป็นเช่นไร ไม่คิดว่า จะได้ประสบกับมันด้วยตัวเองในจิตสำนึกช่วงใกล้ตาย
เสิ่นเหมยไม่ได้ล้อเล่น เธอฉีกสัญญาการแต่งงานที่สมองกลกลางจัดสรรให้ด้วยมือของเธอเอง
ของขวัญที่เคยส่งไปยังคฤหาสน์ของตระกูลดยุคก็ถูกส่งกลับมาทั้งหมด
จวินเสวียนหยิบผลึกสัตว์ระดับขั้นเจ็ดขึ้นมา นึกถึงความเจ็บปวดที่ต้องพบหลังยุคทะเลเมื่อไม่มีผลึกสัตว์จนระดับพลังถดถอย ก็มุมปากกระตุกเล็กน้อย ใครจะไปคิดว่าอีกเดือนเดียว โลกสัตว์วิญญาณจะเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่?
"จวินเสวียน!" เสียงอันอ่อนโยนดังมาจากด้านหลัง
จวินเสวียนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เพราะการถอนหมั้นของเสิ่นเหมย หลายสิ่งหลายอย่างจึงเปลี่ยนไป เขาไม่ต้องวนเวียนอยู่กับการถอนหมั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และได้ยินเสียงอันอ่อนโยนของอันฉีอีกครั้ง เธอไม่ต้องร้องไห้ทุกวัน ไม่ต้องทุกข์ทรมาน ไม่ต้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าอีกต่อไป
เขากลืนน้ำลายช้าๆ แล้วหันมองอันฉี
ชุดสีเงินบนตัวเธอเป็นประกายระยิบระยับ บริสุทธิ์และงดงาม รอยยิ้มบนใบหน้าเป็นความอ่อนโยนที่เขาลืมไปนานแล้ว
"จวินเสวียน เรื่องการแต่งงานที่เทพเจ้าสูงสุดจัดสรรจัดการเรียบร้อยแล้ว เราจะแต่งงานกันเมื่อไหร่?" อันฉีเอียงศีรษะเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสนิทสนมและความคาดหวังที่เหมือนเป็นเรื่องปกติ ราวกับทุกอย่างควรเป็นเช่นนี้
จวินเสวียนก้มตาลงเล็กน้อย พูดอย่างสงบ: "อันฉี ฉันแต่งงานกับเธอไม่ได้"
รูม่านตาของอันฉีหดลง เธอรีบยื่นมือไปจับแขนของจวินเสวียน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน: "ทำไมล่ะ? จวินเสวียน คุณสาวเสิ่นถอนหมั้นไปแล้ว ทำไมเธอถึงแต่งงานกับฉันไม่ได้?"