เสิ่นเหมยจ้องจวินเสวียน เปลือกตากระตุกเล็กน้อย
เธอไม่ใช่คนใจแคบ ไม่ได้เสียดายผลึกสัตว์ระดับขั้นห้าเม็ดนั้น แต่เท่าที่รู้ ผลึกสัตว์ซ่อนพลังอันดุร้ายเอาไว้ มนุษย์สัตว์ที่กลืนกินเข้าไปมากๆ ก็ต้องให้ผู้หญิงใช้พลังจิตปลอบประโลม ไม่อย่างนั้นจะกลายร่างเป็นสัตว์ถาวร
ตอนนี้สถานการณ์ของจวินเสวียนยังไม่ชัดเจน ถ้าเขาดูดซับผลึกสัตว์ระดับขั้นห้าเข้าไป แล้วอาการแย่ลงไปอีกจะทำยังไง?
ความคิดของเสิ่นเหมยยังไม่ทันจบ ร่างใหญ่โตของจวินเสวียนก็กระตุกสองสามที เรือไม้เล็กทั้งลำโคลงเคลงอย่างรุนแรงตามไปด้วย
เธอสูดลมหายใจเย็นๆ กอดหัวของจวินเสวียนแน่น เรียกเบาๆ สองครั้ง ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา
[ติ๊ง ตรวจพบว่าเรือไม้แคมป์ปิ้งสามารถอัปเกรดได้ ต้องการอัปเกรดหรือไม่?]
เสิ่นเหมยตะลึง ยังไม่ทันได้ตอบสนอง บนตัวจวินเสวียนก็ระเบิดเสียงกระดูกแตกจนขนหัวลุกออกมาอีกครั้ง แม้จะอยู่ในอาการหมดสติ เขาก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง ร่างกายกระตุกอีกครั้ง เรือไม้โคลงเคลงไปมาอย่างต่อเนื่อง จวนจะถูกน้ำทะเลท่วม เสิ่นเหมยรีบพูด: "อัปเกรด! อัปเกรด!"
ในพริบตา เรือไม้เล็กที่โผเผอยู่บนผิวทะเลก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงเรืองรอง
เสิ่นเหมยตาพร่ามัว ก้มหน้าหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ กอดจวินเสวียนแน่น
[ติ๊ง! ระยะเวลาป้องกันการอัปเกรด 24 ชั่วโมงได้เริ่มต้นแล้ว]
เสิ่นเหมยตะลึง ลืมตาขึ้น รอบข้างมืดครึ้ม ไม่มีพายุฝน ไม่มีน้ำทะเล เธอกับจวินเสวียนเหมือนอยู่ในอีกมิติหนึ่ง เธอตื่นเต้นเล็กน้อย: "ระบบ ในช่วงป้องกันนี้ สัตว์ทะเลโจมตีเราไม่ได้ใช่ไหม?"
[ในช่วงป้องกันการอัปเกรด ภัยธรรมชาติและการโจมตีจากภายนอกไม่สามารถทำลายสิ่งของใดๆ ในขอบเขตเรือได้]